Temporarily Sunshine on the distracted mind

Na twee fikse aardbevingen en een heuse watervaldag is de week weer Japans vlug gepasseerd. De twijfel of het regenseizoen begonnen is, kwam naar boven gedobberd, maar niemand rept er een woord over, dus ik blijf maar rustig genieten van de “beste periode van het jaar”. De was droogt zonder te beschimmelen, je kan in de zon zitten zonder te bezwijken na drie minuten, je kan het ijsje opeten voordat het smelt, de airconditioning blaast nog maar op 50%, dus je loopt nog niet te snotteren alsof je in Alaska bent. Net goed!

Wat nog beter is, de derde persoon waarop we met zijn al zaten te wachten is vrijdagavond om 17u ook gesneuveld. Bij deze is de laatste der Mohikanen, Seijo University ook officieel gesloten t.e.m. volgende zondag. Cool, juist van pas zelfs, met mijn liefje die hier over exact 12 veel te lange uren landt, mag een weekje vakantie er best wel wezen. Het grootste probleem is: waarmee zullen we onze tijd vullen. Dus kunnen we dat nog een probleem noemen? Het jammere van de zaak is wel, dat ook de clubactiviteiten gestaakt moeten worden, wegens volledig betredingsverbod van alle grond in het bezit van Seijo Universiteit. Bijgevolg zijn de voorbereidingen voor onze expositie eind deze maand ook voorlopig in de kast gestopt, hoewel we nu eindelijk goed in gang waren geschoten. Maikosan, een heel lief meisje die de leiding op zich neemt en het ontwerp helemaal heeft uitgedokterd, zit vol goeie ideeën en iedereen lijkt even enthousiast. “Daydream Forest” zal een soort feeëriek bos worden, waarin de leden hun werkjes zullen tentoonstellen. We maken een boom met ijzerdraad en diertjes in papierklei, maar hoe het juist in elkaar zit, moeten ze me nog leren. In elk geval herinner ik me van het bunkasai of cultuurfestival in november dat hun ontwerpen geen lachertje zijn, maar het resultaat er best wel mag wezen en er allerminst amateuristisch uitziet. Bon ik ga mijn creatieve geest ook maar es uitdagen en me de komende maand inzetten. Ik was alleszins fier op mijn idee om aan het plafond doorzichtige paraplu’s omgekeerd te hangen aan een draad en daarin kan je dan werken tentoonstellen. Ik had al mijn moed bijeengeraapt om mijn voorstel uit te leggen. En nu zijn ze het warempel aan het overwegen, hoe het in werking te brengen. Het lijkt niet zo eenvoudig, maar wel origineel, dus ik ben wel es benieuwd. De foto’s komen in elk geval volgende maand op mijn site. Deze week wordt er jammergenoeg aan al die creativiteit dus niet bijgedragen, maar daar is nu niet veel aan te doen.

Verder is er in Seijo weinig speciaals gebeurd, ik kan echter wel enkele varia op een rijtje zetten:

-Sta altijd open voor plotse uitnodigingen: zo ben ik deze week in een gezellige bar terecht gekomen via een japans vriend en enkele goeie en minder goeie dj’s gratis mogen beoordelen.

-Trek het nut niet in twijfel van winkels zoals “Free men: Used video store for gay men”

-Sluit je voordeur in Seijo, want er sluipen hier zelfs verdachte, oude bekenden rond die je liever niet over de drempel gestrompeld ziet.

-Ijscreemverleiding schuilt hier echt in alle hoekjes, maar gelukkig waag ik me nu aan mooie calorieloze desserts zoals Kanten of zeewierjelly, die goedkoop en zeer eenvoudig te maken is. Schijnt goed te zijn voor die “overige kilo’s”, die je hier jammergenoeg bij niemand vind, behalve bij die Mongolier die deze week het sumo-kampioenschap heeft gewonnen en dan nog schijnen dat vooral spieren te zijn.

-In de rij staan is hier een ware sport, cultuur op zich, las ik in de krant. Tot al mijn ergernissen in vorige blogs, ontdek ik nu dat een lange rij helemaal geen bron van ergernis hoeft te zijn. Het is leuk, het geeft je bevrediging, een soort “behoren tot een groep”’sgevoel, en geeft je ook meteen garantie dat het product de moeite waard is… Alles is relatief. http://search.japantimes.co.jp/mail/fl20070527x1.html

-Engels eten is zeer lekker, in tegenstelling tot wat het cliché tot vervelens toe beweert. Meerdere malen reeds heeft mijn keukenprinses van een buurmeisje deze hypothese weerlegd, met cottage pie of apple crumble, maar deze week was haar punt toch echt bewezen toen ze kwam aanbellen met een stuk zelfgemaakte Engelse Cheese Cake, het recept heeft ze me nog beloofd. Ik kon het bijna niet over mijn hart krijgen het laatste stukje over mijn lippen te laten glijden en heb na een uur toch de vreselijke daad begaan. Ik moet de tranen en speeksel wegslikken bij de gedachte aan die zachtzure taart met de kruimelige korst en de zoete rode vruchtencoulis eroverheen. (bij deze leverde ik mijn bijdrage aan de eeuwigdurende strijd tussen de Engelse keuken haters and lovers)

-Varkensoor zou heel gezond zijn, voor vele kwalen, maar zoals bij vele van die uitspraken alles behalve lekker. Echt waar!

Ook nog enkele raadsels:

-Waarom spreken Japanners zo vaak in de derde persoon over zichzelf? Annabelle begrijpt dit niet, maar vindt dat dit heel hautain overkomt. Haar analyse is dat het een soort duidelijkheid stelt over wie het onderwerp in de zin is en bijgevolg makkelijker begrijpbaar, iets kinderlijker. Aangezien kinderlijk, hier gelijk staat met kawaii en het prototype voor wat een Japanse man sexy vindt, “de domme, schattige vrouw”, hanteren meerdere meisjes volgens Annabelle dit fenomeen van in de derde persoon te praten.

-De oplossing op Michaels’ raadsel is volgens mij denwa ni denai wa, maar dan met enkele samentrekkingen en die inderdaad eerder in dialectische situaties gebruikt worden. Het betekent misschien iets als “hij komt niet aan de telefoon”… Ik wacht op uw antwoord.

-Wat in godsnaam betekent “ik heb mijn peren gezien”? Het zou iets betekenen als “ik heb afgezien” volgens de Belg, volgens de Engelse eerder iets als “het is abnormaal” een oud gezegd in het Engels. Wie helpt mij?

En tot slot nog een laatste weerlegging van een cliché: niet alle(en) Japanners begaan een metamorfose als ze gedronken hebben. Een supergezellige avond met aangename gesprekken en veel variëteit leverden hier dan weer het bewijs voor.

Tot zover de varia van een chaotische geest, zoals mijn vader me placht te noemen.