Eureka!

Toen ik deze avond thuis kwam, werd ik blij verrast. Het licht is eindelijk heruitgevonden. Letterlijk dan. Na 7 maanden studeren in het halfduister, heb ik een volledig nieuwe lamp (tl weliswaar) boven mijn hoofd schitteren. Wat een opl-i-chting. Ik was deze namiddag niet thuis, maar Yamamotosan is hier dus geweest om het boeltje te vermaken. Ik heb het hele verslag via mail (op mijn Gsm) gekregen, en ik moet nu toegeven dat ik heel blij ben dat ik niet aanwezig was. Eigenlijk had ik gevraagd het licht in de keuken te vervangen, maar ze hebben de andere lichten ook gecheckt en blijkbaar moet toen de hele boel kapotgegaan zijn, zodat ik nu een splinternieuwe verlichting heb. Verder had ik ook gevraagd om de oven te repareren. Ik heb een gasoven, maar ik ben niet echt gewoon aan de gebruikswijze aangezien volgens het bericht helemaal niks verkeerd was aan de oven. Gewoon veel draaien aan de knop, ingedrukt houden en dan zal het ineens marcheren. Tenslotte hangt hier aan de muur nog een nieuwe afstandsbediening, maar ik heb een de verste verte geen idee wat daar het nut van zou kunnen zijn. Leve de techniek.

Verder nog een tweede( typisch-seijo) Eureka-moment: VAKANTIE! Eindelijk knijpen we er 3 weekjes tussenuit! Mijn lieve moeke komt helemaal richting Japan, begint nu zelfs op dit eigenste moment aan een vervelend lange tocht. Maar het zal de moeite lonen. Deze keer immers staat niet enkel Tokyo op het programma, maar Kyoto zal eraan geloven, en dat mag voor mij dan echt een droom zijn die in vervulling gaat!

Vorige week was wederom eerder een goed gevulde week. Als baito stonden nu reeds de drie talen op het programma: naast Frans en Nederlands nu ook Engels. Toch heb ik bij naderinzien van deze laatste nieuwe baito voor komende keren afgezien, aangezien de interesse van deze man allerminst op taalgebied te bespeuren viel.
Nabeparty versie drie (of vier?) heb ik ook georganiseerd. Toch blijkt mijn afkeer voor dronken Japanners nog niet verdwenen en zal het weer enige tijd duren voor de volgende versie er komt. Desalniettemin geef ik niet op, waarom kan men hier zo moeilijk een middelmaat vinden? Misschien omdat “middelmaat” een heel subjectieve betekenis heeft?
Woensdag en donderdag hebben eigenlijk op intellectueel gebied veel inzicht verschaft. Woensdag kabuki en donderdag Takarazuka. Nu moet je weten dat dit twee uitersten zijn. Dat wist ik al, maar blijkt ook effectief waar te zijn. Het eerste grote verschilpunt is dat 50 minuten kabuki slaapverwekkend saai zijn (in volgorde zijn eerst Julien, vervolgens Stijn en ik, dan de lerares en dan Jen in slaap gevallen) en 3 uren Takarazuka helemaal niet vermoeit. Ten tweede kan ik voor de niet-ingewijden ook misschien uitleggen wat deze twee termen betekenen. Kabuki 歌舞伎 betekent letterlijk de kunst van het zingen en dansen. Het is een traditionele Japanse theatervorm, waarbij tegenwoordig enkel mannen acteren, dansen en zingen. http://en.wikipedia.org/wiki/Kabuki Takarazuka 宝塚 is een recentere Japanse theatervorm, waarbij enkel vrouwen acteren, zingen en dansen. http://en.wikipedia.org/wiki/Takarazuka_Revue Ik ben echt enthousiast geworden om er dieper op in te gaan, maar een “Takarazukafan” is teveel gezegd. Die zijn zo hevig dat het angstaanjagend wordt. (in gedachten houdend dat ook het fanpubliek 99% vrouwen inhoudt…) Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat die mannen of vrouwen of manwijven, nee mannenrollen echt knap zijn… Het brengt een vreemd verdraaid gevoel teweeg, die gender performance. Het vraagt om diepere studie, waar ik me momenteel d.m.v. Japanse lectuur aan waag. Wordt vervolgd…
Het weekend bracht voor mij nog een compleet andere uitdaging! Annabelle in de keuken. Nu mag dat voor sommigen een glimlach op het gezicht doen verschijnen, maar ik ben helemaal niet veeleisend op deze plaats en dus het resultaat beschouwde ik van minder belang. Hoe het idee ontstond, ging als volgt. Zaterdag was het Sint-Patricksday, de Ierse nationale feestdag. Ieren heb zo’n danige charme, dat zelf de Tokyo Tower die avond groen licht uitstraalde. Zelf had ik dit feest nog nooit gevierd, maar het blijkt ook in Groot Brittannië en Frankrijk een reden om te feesten te zijn. Jen had me uitgenodigd om haar Cottage Pie te komen proeven (een traditioneel Engels gerecht) dus stelde ik voor om het dessert te maken. Als grap stelde ze voor om een Iers Dessert uit te proberen. Toen ik op internet naging, bleek er veel te veel lekkere keuze te zijn uit Ierse desserts, vooral ter gelegenheid van Sint Patricksday. Omdat de Ieren na een maaltijd van het goed gevulde gevoel houden. Bon, ik koos na veel te veel verleiding, voor de Connemarra Tart met een Custard Saus. Twee dingen waarvan geen mens weet hoe het er moet uitzien, dus helemaal safe! Het grootste probleem was zelfrijzende bloem. Best grappig hoe ik de twee Europese supermarkten met mijn woordenboek afgelopen ben, en het personeel heb uitgelegd wat dan juist het verschil is tussen gewone bloem en zelfrijzende bloem. Wegens beperktheid aan werkwoorden die deze handeling uitdrukken, moest ik het dan maar houden bij “de cake gaat in de lucht (agaru)” wat voor nog veel meer verwarring zorgde. Uiteindelijk heb ik de betreffende bloem dan gevonden in de meest Japanse en goedkoopste supermarkt in Seijo. De rest van de ingrediënten vond ik gemakkelijk, hoewel ik geen twee appels had moeten kopen. Een halve appel volstond namelijk, aangezien Japan abnormaal grote appels verkoopt, dat heb je nog nooit gezien! Behalve dan het avontuur met de oven, bleek de doodgewone appelcake dan uiteindelijk tamelijk gelukt :-) Ik vroeg natuurlijk niet naar meer, want vullen deed ze wel, maar zo is de Sint-patrickday veilig geëindigd. Het afsluiten in de Ierse Pub is het vermelden niet waard, want daar waren zoveel buitenlanders aanwezig in een veel te kleine plaats dat ik er ongemakkelijk van werd. Geef mij maar een rustig namiddagje in de Bijutsubu zoals vandaag. Zilver gemaakt en wat zakdoeken bedrukt, veel getetterd. Hoewel dit laatste dan vooral het luisteren ernaar, want vijf vrouwen door elkaar aanhoren, is in het Nederlands al een karwei, laat staan in het Japans…

Maar we blijven volharden in de boosheid van de taalstudie en genieten ondertussen van het “zorgenloze” studentenbestaan.