Golden Week

Na een heerlijke douche zit ik voldaan op mijn zetelbed met futon erop. De vroegzomer is namelijk begonnen, wat dus hete nachten betekent zonder dat hier een of andere buitenstaande factor voor nodig is. Aangezien mijn bed echter, een lederen (fake of niet laat ik nu buiten beschouwing) zetelbed is en een mens een halve liter lichaamsvocht per nacht verliest, moest ik wel een oplossing bedenken. De futon of matras die ik vorig jaar speciaal gekocht had, voor het vele bezoek die ik hier in Japan krijg, ligt nu bijgevolg op mijn bed in de hoop minder onaangename nachten te hebben. Desalniettemin is nu de meest aangename periode van het jaar, schijnt het, omdat de koude voorbij is en de vochtige hitte nog niet gekomen is. Deze week was het Golden Week of een reeks feestdagen achter elkaar en menig Japanner beweert dat het weer rond die periode verandert. Dit is best welkom, want de puffende nieuwtjes uit België hadden me best jaloers gemaakt. http://en.wikipedia.org/wiki/Golden_Week_%28Japan%29

De Golden Week heb ik niet zozeer inhoudelijk bekeken, maar eerder als laatste week vrijaf en dus enigste mogelijkheid op de grenzen van de betonjungle Tokyo achter me te laten, m.a.w. Kyushu terug op te zoeken. Caroline, mijn makker die het Belgische front in Osaka verdedigt, had echter dezelfde plannen, maar dan over haar berg in Mino, waar haar universiteit zich bevindt. Na wat overleg konden we de beide plannen perfect matchen en ging ik Caroline vrijdagmiddag in Tokyo station ophalen. Na mekaar hopeloos mislopen te zijn, vond de uiteindelijke hereniging na acht maanden plaats. Sinds dat ogenblik is er dan ook geen moment stilte geweest, dus als je vraagt wat we gedaan hebben: getetterd. Daarnaast hebben we ook het boekendistrict Jinbocho bezocht, waar het allemaal nogal duur was en Amazon over het algemeen de goedkopere oplossing biedt. De zaterdag moest ik werken en zijn we ’s namiddags naar Shimokitazawa geweest. Veel verder dan de Mc Flurry in de Mc Donalds zijn we niet geraakt, want het begon te regenen en dat duurt hier meestal langer dan 10 minuutjes. ’s Avonds zijn we met een hoop vrienden naar de club Air in Daikanyama geweest, waar trouwens ook voor Lost in Translation zou gefilmd zijn! Het was best een aangename avond, maar niet al te bevorderend voor de kaze of verkoudheid die ik had opgelopen en zijn hoogtepunt de volgende dagen zou bereiken. Onder de keelpastilles en het piepend fluisteren, konden we toch moeiteloos ons getetter verderzetten en bezochten we op zondag Meiji Jingu Mae, waar weer een huwelijksceremonie plaatsvond. Ondertussen vind ik het al niet meer zeldzaam, want van de zeven keren dat ik er al geweest ben, was er vijf keer een huwelijk aan de gang, dus ik heb besloten dat Meiji Jingu Mae gewoon een van de bekendste schrijnen is in Tokyo, omdat keizer Meiji erin opgeborgen ligt en dat de lente gewoon een heel populair seizoen is om te trouwen in Japan… Toch vind ik het nog steeds een prachtig, sereen geheel. Aangezien Caroline drie fototoestellen bijhad en heel erg in fotografie geïnteresseerd is, dacht ik dat Harajuku wel een goed idee zou zijn. Genoeg voer om te trekken! In ruil voor de foto kregen we dan ook echt de “free hugs” die op het plakkaatje stonden, dat de “fenomenen” boven hun hoofd hielden. Toch heb ik liever hugs van de mensen in mijn vriendenkring, en dan nog ben ik er geen grote fan van. Ze maken een mens toch danig ongemakkelijk?

’s Avonds prepareerden we ons eigen avondmaal, bestaande uit allerlei hapjes zoals sushi, groentenburger en gyoza, die ik voor de eerste keer at en me echt beviel. Als dessert maakten we chocoladefondue met aardbeitjes. Aangezien we beiden lekkerbekken zijn, besloten we de volgende dag dan ook keekiebaiking te doen, een hele namiddag zoete en hartige hapjes kunnen eten, voor een betaalbaar bedrag. Na mijn baito begaven we ons richting Hilton Hotel in Shinjuku en hoewel het volboekt was, werden wij om een of andere obscure reden uit de wachtrij genomen en als eregasten behandeld. We kregen een ongelooflijk goeie tafel en werden telkens van alles op de hoogte gebracht. Misschien omdat we èn gebeld hadden èn een uur op voorhand gecheckt hadden èn dan 40 minuten op voorhand al maar in de rij gaan staan waren. Daar ben ik toch niet rouwig om, toen er een kwartier later een rij van minstens 35 man stond, die zeker niet meer binnen konden. Dat Japanners houden van smullen als ze vrijaf hebben, is inmiddels geen geheim meer. Nu ik het er dan toch over heb, ik ben dan de dinsdag ineens naar Fukuoka gevlogen om mijn hostfamilie van twee jaar geleden op te zoeken. Zij waren mij vorige maand zelf in Tokyo komen opzoeken, omdat Natsumi onverwachts vroeg uit het ziekenhuis kwam en aan de beterhand was, en de reis een soort beloning was na haar volharding. Ik wou mijn dankbaarheid echter op een of andere manier betuigen en de Golden Week leek de enige vrije periode. Met het geld dat ik van mijn baito’s had opgespaard, kon ik het ticket kopen en reisde met Skymark Airlines naar het meest zuidelijke eiland van Japan, Kyushu. Hoewel dit een goedkopere maatschappij is, is de service niet minder: er staat een mannetje in uniform te zwaaien en te buigen op de startbaan naar het vliegtuig als het aanzet. Ik vond dat heel vriendelijk van de Japanners, maar liever hij dan ik. Aangekomen op de luchthaven, stond mijn okaasan me al op te wachten en we reden langs de supermarkt om nog enkele inkopen te doen. Na wat bijgebabbel en geshop, bleek dat zij zowaar nog verstrooider is als ik en we de auto kwijt waren. De nieuwe auto was heel hip, van alle snufjes, zoals tv, dvd, scherm vooraan en uitklapbaar achteraan, voorzien en volledig getuned naar de disneystijl waar ook heel het huis en de tuin van voorzien is. Ik vond alles terug zoals twee jaar geleden, alleen was er nu een nieuwe barbecuekamer. Ook de zes katten, twee honden en de vogel waren een beetje ingekrompen. Een van de honden was weggelopen, de andere was dood, zoals ook de vogel en een van de katten (choco was dood, late was er nog) en de kleintjes hadden ze toen verkocht. Dit maakt dat er nu nog drie volwassen katten waren en sinds vorige week een nieuwe puppyhond: Jack. Het twee weken oude, springlevende beest had de barbecuekamer voor zich en was even luidruchtig als schattig. Tot zover de beestenverhalen dan maar.

Aangezien het op dinsdag en woensdag geen verlofdagen waren, zat ik de woensdagmorgen alleen en stelde voor het dessert voor het avondmaal op mij te nemen. Ik spendeerde de voormiddag vooral met het zoeken naar de weegschaal om de pannenkoeken te maken, die uiteindelijk voortreffelijk bleken, toen ik de otoosan ’s avonds een pannenkoek gevuld met chocoladesaus, ananas, papayameloen, banaan, kiwi en aardbei in een keer in zijn mond zag stoppen. Ik vond dat ze een vreemde manier hadden van het eten van pannenkoeken, maar de Japanners hebben dan ook een andere beeld van kureepu of crêpe, dan wij van pannenkoeken. Ik was tevreden met het feit dat iedereen, na een hevige barbecue met volle maag, nog lustig een grote pannenkoek en chocoladefondue met fruit naar binnenkreeg. We sloten de avond af met oneindig lang durende kaartspelletjes, waar ik grandioos verloor. Maar ongeluk in het spel, heeft gelukkig niet altijd een slechte betekenis…

De donderdag had ook otoosan verlof en gingen we op mijn verzoek naar Nagasaki. We bezochten “Huis Ten Bosch” een reconstructie van een Nederlands dorp uit de 18^e eeuw, omdat de Nederlanders daar in Nagasaki uitvoerig handel dreven sedert de 16^e eeuw, ook tijdens de Edo-periode, toen Japan zijn grenzen voor het buitenland gesloten had. Het was enorm grappig om in Holland op Japanse bodem rond te lopen en alle Nederlandse opschriften te lezen. De gelijkenis was echt treffend. Ik had eigenlijk niet stilgestaan bij wat Huis Ten Bosch eigenlijk was, maar het bleek een gewoon pretpark te zijn. Ik had natuurlijk wel graag de oude stad Nagasaki gezien, maar voor Natsumi bleek het ideaal, omdat we daar een rolstoel konden huren en ze dus niet zoveel moest wandelen. De attracties waren toch echt plezant: een van de topattractie was een die ook op de wereldexpositie in Aichi van twee jaar geleden had gestaan, “als er geen maan was”… Wat zou er gebeuren indien de maan er niet was. Ik vond dat het heel goed de Japanse visie weergaf op hun zijn en de rol van de mens in de wereld. Ze willen kost wat kost de harmonie in de wereld behouden en alle chaos vermijden, want de mens kwam pas laatst en moet zich aanpassen, schikken naar de natuur die al geschied is. Als de mens er niet was, zou de wereld niet veranderen, zelfs nog mooier zijn, maar als de maan er niet was, zou de wereld er heel anders uit gezien hebben, zouden wij er misschien zelfs nog niet zijn. Ik denk niet dat je een dergelijk attractie in Bellewaerde zou vinden, maar ik moet toegeven dat de weergave ongelooflijk indrukwekkend was. Het scherm liep door op alle muren rondom ons en werd weerspiegeld in spiegels van vloer en plafond, zodanig dat je je midden in het universum bevond. Verder was er nog een leuke attractie waar eerste je hoofd gescand werd vanuit vier hoeken en je later in een cinemazaal ging zitten in een groep van 10 mensen en je naar een science fiction film keek, waar je zelf in meespeelde. Het was heel vreemd om mezelf, Natsumi, otoosan en okaasan op het scherm te herkennen, maar best uniek. In de auto viel ik onder Natsumi’s gezang in slaap en eenmaal thuisgekomen, was ik te moe om nog een bad te nemen en dook onmiddellijk mijn futon in. De volgende dag zouden we naar Aso gaan, een nog levende vulkaan. We vertrokken redelijk laat en stonden vijf uren in de file, maar samen in de auto/minibus zitten was niet zo onaangenaam. Toen we in Aso aankwamen bleek dat hun doel Kenkoland of gezondheidsland was. Ik zou er weg van zijn, aangezien ik altijd veel aandacht besteed aan gezondheid. Bleek dat dat een grote parking was, met twee serres: een voor aardbeien en een voor champignons. Daarbij twee enorme winkels. Je kon de champignons zelf afsnijden en normaalgezien de aardbeien ook zelf plukken, maar omdat het een feestdag was, was het niet open. Dan maar drie aarbeien in chocolade gegeten, nog een hoop koeken gekocht en champignons afgetrokken. Hadden we dus vijf uren in de auto gezeten, om een paar verdomde groensels en fruit in zakjes te steken. Ik was even verveeld als het weer, dat intussen zo mistig was, dat je geen steek meer zag. Na twintig minuten waren we kenkoland alweer buiten en hadden ze geen idee wat we in Aso nog konden gaan bezoeken. Ik stelde voor om eventueel de vulkaan te gaan bezoeken, als we dan toch zo ver waren gereden? Dat vonden ze een goede optie, maar ineens begon de okaasan weer te zagen over de toomorokoshi of mais. Je kon blijkbaar niet in Aso geweest zijn zonder gebakken mais gegeten te hebben. Er was grote ontevredenheid toen we nergens een standje met toomorokoshi tegenkwamen, maar gelukkig, toen we op de berg kwamen, stond het karretje met het lekkers voor onze neus en konden we weer maar eens eten! Jammergenoeg is dat ook het enige wat we daar konden doen, want de kabellift was gesloten wegens het slecht weer, en verder dan 10 meter kon je niet kijken, dus veel van de vulkaan heb ik niet gezien. Ik heb samen met de otoosan toch nog het museum bekeken en bijgeleerd dat er in Japan 119 levende vulkanen zijn, waarvan 11 nog regelmatig in werking. Hij vertelde me dat hij vijftien jaar geleden aan het golfen was niet ver van Nagasaki en hij ineens iets verschrikkelijks gewaar werd: de nabije vulkaan Unzen was uitgebarsten. Ik had geen benul dat dit hier nog allemaal zo reactief was, hoewel het me natuurlijk wel al opgevallen was dat de aardbevingen hier geen rariteit zijn. http://volcano.und.edu/vwdocs/volc_images/img_unzen2.html

Hierna gingen we naar huis, want ik moest mijn vliegtuig halen en natuurlijk moesten we ook nog eten. Ik dacht dat ik toen al naar huis kon rollen, maar ze waren er van overtuigd dat ik wel nog honger zou hebben als het avond was en besloten nog okonomiyaki te maken. Hoewel ik om 21u mijn vliegtuig had, stopten we om 19u nog bij de supermarkt om de ingrediënten te halen. Toen we om 19.45 gezellig begonnen te eten, stonden mijn zenuwen echt op springen. Maar om 20.31 kwam ik op de luchthaven aan en al het nerveus gedoe was helemaal niet nodig geweest, voor een binnenlandse vlucht heb je zelfs geen pasport nodig en alles verliep heel erg vlot. In Haneda aangekomen, had ik nog een terugweg van anderhalf uur voor de boeg en kwam uiteindelijk heelhuids om 00.30 op mijn appartementje aan. Caroline had het in betere staat dan voordien achtergelaten, dus ik kon weltevree in slaap vallen.

Dit weekend bestond vooral uit de dagelijkse dingen zoals spaarzaam zijn, de was doen en studeren, het leven van een student in Japan. Maar dan wel een aangenaam leven…