Toer van Tokyo in 8 dagen

De grillige lente heeft deze week mijn hoofd koel gehouden in de voorbije hilarische week. Mijn goede Ingelmunsterse vriendin Eline heeft Tokyo gedurende 9 volle dagen onveilig gemaakt. Als iemand zou denken dat gidsen een saaie job is, zoals ik vroeger van mening was, dan heeft die dat eigenlijk niet bij het rechte eind. Voor de derde maal Tokyo als toerist benaderen (eerste keer zelf, tweede keer met Anne Daan en derde keer met Eline) was toch weer een vernieuwende ervaring. Zoals Marcel Proust zegt, “The voyage of discovery is not in seeking new landscapes but in having new eyes.”

Op zondag hebben we de religieuze kalmte opgezocht in Meijijingu-mae. Daar hadden we het geluk om een trouw aan de gang te zien. De hele stoet deed heel traditioneel aan en vooral de klompjes van de priester trokken mijn aandacht. Olifantenpoten hadden er niets aan. Desalniettemin kwam het geheel sober en sereen over. Vanuit dit traditionele oord kom je terecht in de scène van de Japanse gekke jongeren of Harajukugirls genaamd. Een hoopje verklede meisjes en halve jongens entertainen de toeristen en laten zich met graagte fotograferen. Ik had reeds enkele van deze creaturen gezien op voorhand, maar zo’n uitgebreide, unieke verzameling had ik nog nooit bijeen gezien. Nog niet volledig bekomen van dit theater, werden we al aangetrokken door rock en roll muziek uit de jaren 70 achter de struiken. Ginds aangekomen bleek een vijftientalmannen in groep op deze muziek te dansen, gekleed in zwarte lederen kledij en een vette kuif in hun haar, replica’s van John Travolta in Grease. Ik kon dit tafereel moeilijk plaatsen, maar mijn gedachten gingen toch een dolle toer op. De overduidelijke leider van dit troepje was volledig getatoeëerd, wat in Japan een grote knipoog is naar de Yakuza of Japanse maffia. Wie wordt over het algemeen maffiosi in Japan? Jonge leden van de Bousouzoku, een motorgang die niets liever doet dan buurten in Japan onveilig te maken door baldadig lawaai met hun motoren. Of deze mannen lid waren van deze Bousouzoku weet ik nog steeds niet, maar het lijkt me wel een spannende denkpiste..
http://en.wikipedia.org/wiki/B%C5%8Ds%C5%8Dzoku
Op maandagnamiddag hebben we onze beentjes aan een grote tocht onderworpen. Centraal Tokyo hebben we grotendeels afgewandeld, het fonteinenpark, de keizerlijke tuinen en kasteel van ver, zo verder naar Ueno en op naar Nihonbashi. Daar hebben we de metro genomen om de Tokyo Tower te beklimmen. Eerder had ik nog geen neiging gehad om de kopie van de Eiffeltoren, maar dan een zestal meter hoger, te bezoeken, omdat ik altijd dacht dat het beter was hem in het uitzicht te kunnen opnemen. Maar zou het niet jammer geweest zijn om een jaar in Tokyo te wonen, zonder eenmaal hun trots benaderd te hebben?
Op woensdag heb ik ’s morgens geen les, dus hadden we een daguitstap gepland richting Hakone, op een tweetal uurdurende treinreis van Seijo. http://www.japan-guide.com/e/e5200.html
Het was een mooie dag met optimale benutting van het openbaar vervoer: trein, bus, te voet, cruiseschip en kabellift. Hakone is niet alleen een onsenstad. Het Ashimeer ligt midden in dit gebergte en bij mooi weer kan je de Fujiberg aanschouwen. Er is ook vulkanische activiteit, sulfaatwolken hangen omheen de berg en geven allesbehalve een gezonde indruk. Toch gelooft menig Japanner zijn leven met 7 jaar te verlengen door de zwarte eieren te eten, geblakerd door sulfaat. De geur alleen al overtuigde me dat dit vooral een goeie broodwinning was, eerder dan een mirakel. Het kabelliftje trok ons dan in de richting van gezonder oorden: de onsen. De natuurlijke bronnen zijn daar overal aanwezig, maar wij beslisten het controversiële Yunessun te nemen. http://www.turkishdailynews.com.tr/article.php?enewsid=59938 Je hebt er enerzijds een hele hoop kunstmatige baden en anderzijds een complex met natuurlijke bronnen. In de kunstmatige baden moesten we een badpak aantrekken, en we hebben er de origineelste uit de collectie gehuurd, zodat we, naast ons gaijin zijn, zeker zouden opvallen. Baden met rode pepers, koffie, thee, aarbeienmelk of beaujolais? Vragen over ethische verantwoording heb ik op voorhand gesteld aan enkele vrienden en het meest bevredigende antwoord vond ik bij een fransman zelf “Beaujolais zal blij zijn!” http://wijn.blieb.nl/article/wijn_17615/Japanners_ondergedompeld_in_Beaujolais_Noveau_gekte.html
Ik moet eigenlijk verder ook een paniekaanval bekennen, toen Eline perse bij Doctor Fish op bezoek wou. Ik heb het al niet zo voor dokters, laat staan dat die dan nog vissen zijn. http://www.bookofjoe.com/2006/12/fish_pedicure.html In een Turks voetbad reinig je je voeten volledig en droog je je bovenlichaam af. Vervolgens ga je pootje baden in een ander voetbad, waarin vissen, Garra-rufa genaamd, naar je voeten toe komen gezwommen en knabbelen aan de dode huid. Dit gebruik is geïmporteerd uit Turkije waar de kuur gebruikt wordt om huidziektes en rheuma te verhelpen. Nadat ik vijf minuten kabaal gemaakt had, kon ik stukje bij beetje “genieten” van het kietelen van de vissen. Toch kon de smaak van mijn voeten niet tippen aan Eline’s, die 87% van de Garra Rufa in het bad aantrok, tot ongenoegen van onze Japanse mede-inzittenden die zich tevreden moesten stellen met een of twee zuigertjes aan hun grote teen. De natuurlijke onsen heeft ons hierna volledig gekalmeerd en ’s avonds werden twee vermoeide reizigers richting Seijo teruggevoerd.
Op donderdag hebben we samen met Jen een meiden-kook-en-filmavond gehouden en op vrijdag de verwennerij afgesloten met een keekietabehoudai in het Hilton Hotel. ’s Avonds zijn we een wandeling gaan doen op Roppongi Hills en de dag met de tonen van de nieuwe film Dream Girls afgesloten.
Voor de zaterdag had ik mijn favoriete plekje, Shimo-kitazawa gespaard, een trendy stadje met een mix van nieuw in oud. Op zondag bleef maar een plek over en dat was het Uenopark. Daar was ik zelf slechts een keer vluchtig geweest, dus ik was aangenaam verrast de vele schrijnen en vogels rond de grote vijver te vinden. In acht dagen heb ik misschien een poging ondernomen om Tokyo samen te vatten.

Deze morgen was het veel te vroeg opstaan om alweer een gast uit te zwaaien richting Belgischer thuisoorden. Met gemengd gevoel liet ik de busstop in Shinjuku opnieuw achter richting Seijo-Gakuenmae…