Het weer krijgt dit jaar zijn grillen wat vroeger dan april. Gisteren was het ineens volop zomerweer 18°C, maar vandaag is er een taifoen, warm, maar harde wind en vuile regen, geen weer om een kat door te jagen. Mijn lichaam weet ook geen weg met deze plotse temperatuursschommelingen en reageert hierop met nachten van luttele slaap.

Om dan maar eens tegendraads te doen, zijn Jen, Tine en ik vorige week gaan ijsschaatsen. Nu is het Japanse ijsschaatsen weinig verschillend van het Belgische dus valt hierover bitter weinig mee te delen. Behalve dan dat de drie dames het zodanig goed konden en na drie luttele kwartieren de schoentjes terug ingediend hebben en voor de verandering een uurtje in de karaoke doorbrachten.

Op donderdagnamiddag had ik afspraak bij een Japans meisje thuis die ik in Seijo tegen het lijf was gelopen en om Engels lessen had gevraagd. Deze namiddag was echt heel raar en valt moeilijk te omschrijven. Het meisje rookt als een ketter en praat heel erg weinig. Bijgevolg heb ik heel veel gepraat en is er van Engels bitter weinig in huis gekomen. Toen later ook haar jongere zus en haar vriend erbij kwamen, was ik de attractie van de dag en ik werd langs alle kanten met vragen, complimenten en mededelingen bestookt. Als ik de drie personages omschrijf, heb je de oudste zus, die net afgestudeerd is aan Seijo en vruchteloos werk zoekt om Engelse les te geven. Haar Engels is echter niet zo goed en bijgevolg komt ze elke dag met lege handen terug thuis van het solliciteren. Haar jongere zus is even oud als mij, praat 10 keer zoveel als haar zus en deelt het appartement met haar. Ze studeert chemie en werkt in een schoonheidscentrum als baito. Ze vond het ongeloofwaardig dat ik geen make-up droeg. De boyfriend is ondertussen master Engels en studeert al zes jaar aan een stuk Charles Dickens. Toen ik vroeg waarom hij dat in godsnaam deed, had hij totaal geen idee, hij vond het zelfs niet interessant. Zijn thesis moest hij vorig jaar afmaken, maar heeft dat niet gedaan. Daarvoor had hij ook geen reden. Hetgene wat hij wel interessant vond was Pachinko, gokken voor geld, wat hier bij de studenten en werkloze moeders echt een verslavende bezigheid is. Toen ik vroeg waarom, kon hij ook hierop weer niet antwoorden. Hij zij dat het net als tabak was, kijkend naar zijn lief. Ik heb dan maar gezegd dat chocolade mijn verslaving was…

Ik mocht er blijven slapen, maar ik moest heel dringend mijn huiswerk afmaken dus ben ik er maar vandoor gegaan. Het ontbreekt hier soms aan ondernemingsgezindheid vind ik. Take life the way it comes. Maar behalve de levendige, jongere zus, vond ik nu niet bepaald dat ze er gelukkig uit zagen. Ik hoop wat Engelse hulp te kunnen bieden in mijn tweede resterende helft van mijn verblijf.

Wat het weekend betreft valt niet veel zinnigs te vertellen, behalve dat mijn hersenen zullen afstompen, aangezien ik er ben in geslaagd drie keer karaoke te doen in een week. Het enige verweer wat ik hierbij heb, is dat dit de sociale bezigheid bij uitstek is als je niet constant wilt eten of drinken. Verder heb ik me nog eens aan bowling gewaagd, maar dat is wederom het vermelden niet waard, als je weet dat ik met 39 punten ben geëindigd naast de 198 van mijn partners.

Op zondag viel het weer niet te negeren. Witte rokken en open schoenen kwamen overal uit de kast. Ikzelf liep natuurlijk met een wollen pull rond en een vest, ik was er zeker van dat het zou afkoelen. Jammer voor mij, maar dat is dus niet gebeurd. Met zijn allen zijn we richting Roppongi getrokken om er het pasgeopende National Arts Museum te bezoeken. http://www.nact.jp/index.html

Het gebouw wordt ook wel The Big Wave genoemd en is ontworpen door de bekende architect Kisho Kurokawa. http://www.arcspace.com/architects/kurokawa/nac/nac.html Hij heeft bvb in Amsterdam ook het nieuwste deel van het Van Gogh museum ontworpen. Zijn werken zijn echt imposant. Groot, ruim, elegant en ecologisch. Het museum zelf is enkel een ruimte die geen eigen collectie bezit, maar waar enkel gehuurde exposities tentoongesteld worden. Bijgevolg had ik echt een gevoel dat het hoopje verzamelde kunstwerken helemaal niet in de ruimte pasten. Het was er te klein om de grote werken te kunnen aanschouwen en te druk om de kleine werken op het gemak te bekijken. De tentoonstelling behelsde werken van immigranten die in Parijs geleefd hebben zoals Max Ernst, Kandinsky, Picasso, … Een paar mooie namen die ik twijfelachtig en aanschuivend bekeken heb. Ik blijk nogal moeite te hebben met het concept van tentoonstelling huren, vanwege het gemis aan originaliteit. Desalniettemin geef ik ze nog een derde kans. Op 19 maart gaat namelijk het Suntory Art Museum open recht tegenover The Big Wave. http://www.suntory.com/culture-sports/sma/index.html Dit is ontworpen door Kengo Kuma en zal een collectie traditionele Japanse kunst en een design onderzoekscentrum omvatten, gecreëerd door Tadao Ando en Issey Miyake. Deze drie gebouwen samen met de Mori Art Tower, zullen dan de Art Triangle Roppongi heten en samen heel wat activiteiten rond kunst organiseren. http://www.mori.art.museum/eng/atro/index.html

Dit alles zou een nieuwe wind doorheen de metropool Tokyo blazen. Hoewel velen zich de vraag stellen of het nog wel nodig is om al die tonnen Yen te investeren in kunstcentra die hier reeds in overvloed aanwezig zijn. Als je het mij vraagt, kan het nooit kwaad om enerzijds een buurt op die manier op te knappen en anderzijds de inwoners van brood en spelen op niveau te voorzien. Zelf voelde ik me wel gecultiveerder dan op karaoke-avonden , maar een mens moet altijd de gulden middenweg weten te vinden en behouden…

Nog een onbelangrijke noot: Graad voor Japans AA (Conversation, Aspects of Japanese Society, Vocabulary en Kanji -> A / Expression+Grammar, Listening, Reading, Writing-> AA)