WATASHI NO SHIRO

Ik zit in de langverwachte zon mijn geluksvitamines op te doen. Elke dag een half uurtje in de zon zitten zou een mens gelukkiger doen voelen. Normaalgezien heb ik mijn zonnig plekje bij het raam tussen 13u en 15u, ideaal dus voor een middagdutje in de zoete zonnestralen. Deze middag echter kwam ik tot de vaststelling dat de aarde jammergenoeg draait en we ondertussen al een half jaar voorbij zijn… Bijgevolg ben ik nu genoodzaakt te verhuizen naar het terras, tussen het wasrek, zittend op het toestel voor de airconditioning. Windstil en lekker warm, mijn favoriete plek of in het japans, watashi no shiro… (mijn kasteel)

Na een week van gevarieerde activiteiten kan ik weer enkele indrukken en weetjes opsommen.

- In Tokyo zouden volgens Japanners van Fukuoka het treinpersoneel veel haastiger zijn. Dit merk je aan de snelle aankondigingen en het onmiddellijk daarop volgende, onverbiddelijke sluiten van de deuren. Ik heb effectief zelf al een vrouw vast zien zitten tussen de gesloten deuren, terwijl twee conducteurs haar met man en macht probeerden in de trein te duwen voordat de trein weg zou rijden. In Fukuoka zou alles er veel gezapiger aan toe gaan, waar de mensen zich op een zuiderse manier “haasten” doorheen het verkeer.

- De Barrier Free wet (http://en.wikipedia.org/wiki/Barrier-free) ten spijt, zijn er merkelijk weinig roltrappen en deftige voorzieningen voor mensen met zwakke benen in openbare plaatsen. Na een weekend rondleiding in Tokyo aan zwakkere mensen, merk ik dat toerisme allerminst doenbaar is op een normale manier. Oplossingen hiervoor zijn het houden bij musea bezoeken en taxi’s voor transport. Overal vind je onvermijdbaar trappen en merkbaar weinig roltrappen, liften of zitbankjes. Word je onwel, ga dan maar ergens op de grond zitten.

- Ook dit jaar ben ik traditiegetrouw weer één handschoen verloren.

- In Tokyo zouden er zo vaak aardbevingen zijn omdat de grond uitgedroogd is en dus enorm gevoelig voor aardverschuivingen. Als je het bedenkt is het ook gek dat elke laag bebouwd is. Ik vergelijk het graag met de film “The Fifth Element” waarbij het futuristische beeld wordt weergegeven van een stad opgebouwd in de hoogte omdat de bouwgrond in de breedte opgebruikt is. Ondergronds is elke laag bezet met een andere metrolijn, er moeten er zo’n 9 zijn, daarboven heb je dan de treinlagen, daarboven, de voet- en fietspaden, daarboven de autosnelwegen die weer uit 4 verdiepingen bestaan, dan de monorail en tenslotte het luchtverkeer. Daartussenin nog ergens het marineverkeer. In de overgebleven stukjes prijken de flatgebouwen waarnaartoe de mensen hierin zich constant voortbewegen. Stel je voor dat dit allemaal beeft… Het geeft het individu misschien toch even een figuurlijke hersenschudding ook.

- De Harajuku girls of verklede jongeren in Harajuku zijn niet alleen een bezienswaardigheid voor buitenlanders, maar worden ook door inlanders als een enge rariteit bevonden. Toch werd ik reeds meerdere malen verzocht dit niet als een onderdeel van de Japanse cultuur te beschouwen. Blijkbaar wordt deze subcultuur door de Japanners minder graag erkend en behoren ze niet tot hun trots.

- Ik heb het uizicht over Tokyo nu ook voor de eerste keer overdag gezien!

- Kalligrafie is naast moeilijk vatbaar volgens mij zo uitgebreid dat het in een mensenleven niet te verwerven is.

- Japanners hebben een ongelooflijk eerlijk groepsgevoel; verloren voorwerpen worden in 99% van de gevallen onveranderd teruggevonden of teveel betaald, wordt zelden voor zich gelaten.

De film “Babel” vat mijn gevoel van de week samen. Communicatie hangt veelal af van zelfvertrouwen en niet alleen van IQ of ervaring. In welke taal dan ook valt communicatie zwaar als de moraal niet in orde is, maar je voelt je de koning ter rijk als je fortuin voor de dag besloten is.