Verwondering

Na een behoorlijke tijd in Japan geleefd te hebben, vallen me nog steeds rariteiten op. Zowel in mijn eigen gedrag, als in het gedrag van anderen.

Laten we beginnen met de dierenverhalen:

- Deze week vond ik in mijn cabinebadkamer een gokiburi of cockroach, of hoe dat in het Nederlands ook mag heten, een vies groot insect met zes ongelooflijk snelle poten, die daar gezellig zat te wezen. Ik heb het hem dan ook DOODleuk laten weten dat ik niet zo op zijn gezelschap gesteld was. Dit was eveneens ook het teken dat de warmte op komst is en dat ik dringend moest schoonmaken…

- Toen ik deze week op een morgen naar gewoonte stond te wachten op Jen om naar de les te gaan, vloog er een kurasu of kraai voorbij. Pas op, dit is niet zomaar een kraai, maar een ware kip die voor je neus zoeft. Alsof het beest op zich nog niet eng genoeg is, had het een kapstok in zijn mond. Als ik overbodig mijn gedachte mag citeren “ dat heb ik nu nog nooit gezien. “

- Op wandel naar de videotheek liep een bruine windhond voorbij die zijn baasje op de fiets voorttrok. Zelfs de bochten kon hij nemen, hoewel zijn baasje nu wel niet aan de zware kant was, vond ik het toch een ongelooflijke stunt. Het deed me denken aan de tijd dat de paarden nog de boten voorttrokken.

- Vandaag op terugweg van mijn baito stond een boxerhondje, vastgebonden aan de leiband, keurig te wachten op zijn baasje. Dat is nu niet Japans zou je denken, maar toch, ik zeg u het toppunt van Japanse netheid is toch wel als het kakje er in een zakje naasthangt.

Bij mezelf heb ik ook nog een leuke afwijking ontdekt of eerder een onbewuste vorm van heimwee. Mijn lichaam snakte deze week naar muesli, dus ik stapte de supermarkt binnen en baande me een weg tussen alle soorten met nootjes tot bananen of chocolade en wat heb je nog zo allemaal. Ik neem de meest normale soort mee en als ik het etiket thuis aan nader onderzoek onderwierp, bleek het van Belgische makelij te zijn. Dat vond ik nu heel onverwacht.

Om van de rariteiten af te stappen, zal ik het maar op een gewoon weekverslag houden, tenslotte gaat het ook maar om een normale maatschappij, met zijn kleine eigenaardigheden. Vorig weekend bleek het zo’n schitterend weer dat het zonde zou zijn om die binnen te besteden. Daarom besloten Chiharu en ik het splinternieuwe Tokyo Midtown een bezoekje te brengen. Enkele tijd terug had ik het over de Art Triangle, wel dit is dus het pasgeopende derde bouwsteentje van het geheel, die Roppongi een andere look zouden geven. Ik moet zeggen het was verbluffend mooi. Heel chique en luxueus. http://www.tokyo-midtown.com/jp/index.html Veel te veel winkels en koopgrage klanten, maar ik begaf me graag naar het derde verdiep waar het Suntory Museum zich bevond. Eigenlijk is dit museum gewoon een nieuwe locatie van het Suntory Museum of Art, maar ik ben er zeker van dat dit voor opwaardering zal zorgen. De tentoonstelling “IWAI, arts of celebration”, was tegen mijn verwachtingen in, echt doenbaar, waarmee ik bedoel niet zwart van het volk, voldoende ruimte en een rustige atmosfeer. Mijn ervaring bij exposities zoals “The mind of Leonardo Da Vinci” http://www.tnm.jp/en/servlet/Con?pageId=A01&processId=02&event_id=3859 of “Paris du monde entier: Artistes étrangers à Paris 1900-2005” is niet geschikt voor lezers met claustrofobie. Maar deze tentoonstelling ging over Japanse kunst en vervulde mijn hartje met blijdschap. Chiharu en ik hebben wel meer staan tetteren over de tentoongestelde kimono’s, lakwerkpotjes en byobu, maar dat was al even verrijkend. Hierna zijn we dan effectief ook naar buiten gegaan, want van het mooie weer had ik nog niet echt genoten. Naast het schitterend ontworpen gebouw van Kengo Kuma, stond er ook buiten nog een design museum ontworpen door Ando Tadao, waar ik het niet kon laten om eens een kijkje te nemen. Het concept van deze architectuur was bijzonder interessant. Het ziet er op het eerste zicht zeer eenvoudig uit, maar als je binnen de maquettes en plannen probeert te bekijken, blijkt alles zeer doordacht en eigenlijk uitermate gesofisticeerd. Ze hebben er dan ook hun concept van gemaakt om naar een visie in ontwerpen te streven die verder reikt. In de vorm van het gebouw zou je de gelijkenis treffen met de ontwerpen van de schijnbaar eenvoudige kledij van Issey Miyake, die hieraan ook meehielp. Hoe dan ook, mijn idee is dat je als architect naar Japan moet verhuizen (ik heb hier dan ook wel al een paar dergelijke buitenlanders ontmoet), want hier is men niet bang voor verandering. Naast het fysieke aspect van de aardbevingen, zijn gebouwen niet gemaakt om te blijven staan, omdat mensen hier houden van vernieuwing. Misschien een genetische oorsprong?

De kersverse schoolweek zorgde voor een nieuwe leerkracht, nieuwe kanji’s, nieuwe vakken en verder wennen aan het inmiddels dagelijkse leven zoals studeren, wandelen in een park, es uit eten,… Maar gisteren past toch niet in het rijtje van mijn gewone dagelijkse leven! Het lessenrooster van de letterenfaculteit van Seijo universiteit vergt echt een plezier aan keuze. Bij het vak over gender, dat ik wou volgen, had de sensei er blijkbaar evenmin zin in als de modale student, want die kwam gewoon niet opdagen. Bij de Koreaanse les, was de leerkracht zo verbouwereerd dat ik nog niet terug was in België, dat hij de hele les enkel tegen mij sprak en duizend keer vroeg of ik het wel verstond. Het was in elk geval veel aangenamer dan vorig jaar, en ik heb deze keer ook bijgeleerd, maar ik zal niet te vroeg juichen, want ik zal de woordenschat ook moeten instuderen en dat zal wat meer inspanning vergen. Desalniettemin is de professor een hele toffe en babbelachtige kerel, dus dan heb ik wel wat voor zijn les over. Maar het beste heb ik dan nog niet verteld: ballet! Inderdaad, mijn wens was in Japan terug te dansen, wel dat is me dan eindelijk gelukt, je volgt het vak gewoon op de univ. Ach, een vakje dans, met 14 jaar ballet achter de kiezen, was het broodje al gebakken. Dacht ik… Ik denk dat de balletleraressen over de hele wereld hetzelfde zijn: taaie wijven. Sorry voor het taalgebruik, dat is niet denigrerend bedoeld, maar het omschrijft gewoon het best hoe, wie en wat ze zijn. Ze gaan vlug vooruit, ze zijn streng en werken alleen met de beste, of degene die beweren de beste te zijn. Zoals je al kan vermoeden was ik daar nooit bij, maar ik deed het enorm graag, we hadden een leuke groep en onze lerares was echt een onmisbaar figuur in mijn leven. Maar toen ze twee jaar geleden naar Amerika vertrok, heb ik het balletdansen dan ook opgegeven. Man, maar dat heb ik gisteren gevoeld. Anderhalf uur heb ik gezweet, en ik heb vandaag het gevoel alsof ik gisteren heel Seijo op mijn achterwerk heb afgekropen. Wat ik ook vergeten was, is dat Aziaten ook fysiek verschillen van andere rassen en intrinsiek leniger zijn. Toen ze zei dat we na de oefening grand écart deden en iedereen dan ook heel zachtjes wijdbeens de oefening afwerkte, zat ik verkrampt en verbluft mee te doen. Toch wil ik mijn poging van deze (on)mogelijk renaissance niet mislopen en ga ik voor het academisch uurtje klassiek ballet! Als je denkt al het nieuws al gehoord te hebben: hier komt het strafste. ’s Avonds was er een event in Azabu-Juban, in een club “Warehouse” geheten. Waarom zouden we in het midden van de week om 21u ’s avonds naar een club gaan en de dag erna om 9u les hebben? Omdat de ingang vrij is voor meisjes en jongens 2000yen moeten betalen. Zo’n discriminatie is hier heel gewoon. De reden voor deze stunt was een promoavond van een Amerikaanse designer Charlotte Ranson, die hier in Japan heel populair schijnt te zijn. Toen ik binnenkwam en mijn genuanceerde mening uitte over de zweetpolsbandjes met “I LOVE YOU: CHARLOTTE RONSON!” erop, passeerde ze toevallig in de andere richting, en keek me met een vreemde blik aan. Misschien apprecieerde ze dat niet echt… Binnengekomen was 99% van het publiek vrouwelijk en overal hingen posters van de ster. Ook als was deze event gratis, ik durf wedden dat morgen ieder meisje in haar winkel staat om zo’n hippie-outfitje te kopen en ze er meer munt uit maken dan als ze dit niet organiseerden. Ineens merkte ik op dat er een tweede verdiep was en daar een stel buitenlanders zaten. Nog geen tien minuten later had het Japanse publiek dit ook gemerkt en stonden ze met z’n allen onder het balkon opgehoopt om “en masse” foto’s te nemen. Jen kwam naar mij gelopen “oh my god I can’t believe it”, blijkbaar was dat dus een heel bekende actrice en een reden te meer om de hele avond als voor een godin beneden aan die trap te staan wachten op een foto met haar smachtende blik erop. Voor de geïnteresseerden het was Lindsey Lohan http://en.wikipedia.org/wiki/Lindsay_Lohan . Toen ze samen met de nieuwe dj naar beneden kwam om een beetje op het podium te staan dansen, waar inmiddels Charlotte Ranson en ander model bij was komen mooi te wezen, ging de menigte echt uit zijn dak en verzamelden zich daar als mieren rondom. Ik moet toegeven dat het publiek en het geheel er echt ongelooflijk mooi uitzag, ik voelde me heel alledaags daar. Maar de ervaring was zeker onvergetelijk, hoewel ik niet zoals Reiko droom van zo’n uiterlijk en leven, om duidelijke redenen. Maar ik denk dat het voor een shakaijin of werkmens en zeker een vrouw echt een manier is om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Het doet me ergens denken aan de gekte rond Takarazuka. Die vrouwencultuur is toch echt een vreemd fenomeen, al val ik in herhaling.

Maar de dag brengt nieuwe ideeën, verwonderingen en het weekend zomerse plannen, waar ik steeds naar uitkijk…