Ik heb al veel rare dingen meegemaakt in Japan en in mijn leven, maar dit was me toch wel het raarste ooit, kan ik zonder twijfel zeggen. Ik moet nu ook echt van het hart wat er gebeurd is:

Dat Japanners buitenlanders of “mensen van buiten” zoals zij het liever benadrukken, een rariteit vinden, was me al opgevallen. Meerdere malen ben ik al in de krant gekomen (drie keer) of werd er een interview afgenomen (twee keer) op tape of video. Ik vond dat wel opvallend veel op die voorbije negen maanden, maar niet slecht, want meestal was ik tamelijk goed voorbereid, en beperkte zich de inhoud tot een diepe studie van mijn ongelooflijk interessant leven. Vorige week echter werd ik door mijn goeie franse vriend en tevens klasgenoot Julien op een feestje bij mij op kot een enquête in de handen gestopt, die ook hij was gegeven door Shibatasan, de eigenaar van de mansion waar hij woont. De enquête ging uit van” Ranking Paradise”, een Japans televisieprogramma op de Mainichizender, die naging welke Japanse liedjes buitenlanders beluisteren en waarom. Oke, kan geen kwaad, dacht ik, ik besluit mijn steentje bij te dragen en vulde de enquête vorige week ergens in. Toen Julien in de klas vroeg “does anybody of you girls want to be on television” reageerde ik wantrouwig, maar gaf hem ondertussen die enquête, die ik al even vergeten was. Jen zei “yes I surely don’t mind”. Ik was weinig geïnteresseerd, maar Julien antwoordde dat ze dan maar eerste de enquête moest afgeven. Zaterdags krijg ik telefoon met de vraag van “Ranking Queen” uit of ze die dag zelf nog naar mijn huis mogen komen om een interview af te nemen. Ik zei dat ik een interview geen probleem vond, maar echt niet in Seijo kon geraken op dat moment. Geen probleem dan zouden ze wel op zondagavond komen. Deze namiddag had ik dus een reden om het kot te kuisen en wachtte op hun telefoon. Ineens stond om 20.30 een jong, mollig Japans meisje in een fluo-oranje vestje aan mijn deur. Ik liet haar binnen en ze stelde me vragen over welke muziek ik kon zingen. Ze duwde me in een richting, waarvan ik geen idee had wat ze bedoelde. Ineens had ik de ingeving dat ik dat liedje twee weken geleden in karaoke, door een Japanse vriendin gezongen, had gehoord en plotseling rende ze naar buiten. Voor ik het wist stonden vijf mannen in mijn kamer, een groot Sonycameratoestel en een grote micro. Ik werd geïnterviewd en mijn hele inboedel werd in close-up genomen, geen centimeter werd ongezien gelaten. De foto’s van mijn familie in België vielen erg in de smaak, zo ook mijn boeken over Takarazuka, maar als climax openden ze de frigo. Zoals velen wel weten of ook niet, stelt mijn frigo niet veel voor, behalve als Anne Daan hier is. Aangezien mijn lieveling deze morgen is vertrokken, schoot enkel een paprika, een vierde van een ajuin, een restje yoghurt en in de diepvries twee gesmolten pralines die ik aan het redden was en een bevroren restje van de nabeparty over. Oh ja, en er lag nog een lintje in, van rond een doos pralines die we aan iemand hadden gegeven. Ik voelde me echt in mijn blootje gezet, maar ik schoot echt in de lach, niemand had ooit zo nauwkeurig mijn frigo bekeken. Zo ook de interviewster (die mijn voorlaatste praline heeft opgegeten, en het was een zeevrucht, mijn lievelings L) , de geluidsman en de cameraman schuddebuikten van het lachen. Hoewel ze echt onbeleefd waren, achteraf bekeken, was het heel hilarisch op dat moment. Maar ineens werd het minder grappig, toen ik onder mijn belachelijk felle nieuwe tl-lamp mocht gaan staan en helemaal alleen “first love” van Hikaru mocht gaan zingen, een Japans liedje dat ik twee weken geleden eenmaal heb horen zingen. Ik stond daar nog ronder dan het achterste van een koe, maar de woede begon hem op te stapelen toen bleek dat ik echt de melodie niet kon onthouden en ik maar moest BLIJVEN opnieuw beginnen tot ik het goed deed. Verdorie dat moest echt perfect zijn! Snapten die dan niet dat ik niet kan zingen? Karaoke is allemaal goed en wel, maar eens de ondertitels en de muziek wegvallen, sta je maar voor aap. In elk geval, na drie kwartier herhaaldelijk te zingen tot ze “maamaa” ,wat half en half betekent, tevreden waren, (de cameraman trouwens overduidelijk Ontevreden over mijn zielige prestatie), kwam de bedanking en kreeg ik een balpen van Ranking Queen. Joepie, net wat ik wou, maar ik kreeg toch nog 3000 yen toegestopt en moest een officieel papiertje ondertekenen, wat verdacht goed leek op toen ik mijn figurantenrolletjes moest doen in een paar nietvermeldenswaardige reclamespotjes vorig jaar. M.a.w. als ik het bekijk als een acteerprestatie en niet denk aan al mijn persoonlijkheden die ze op 13 juli om 6.45 ’s avonds publiekelijk zullen uitzenden, kan ik best met de situatie leven. Om dit samen te vatten: het was nog moeilijker dan een examen en ik wil nooit zangeres worden.

Dit gezegd zijnde kan ik toch tevreden terug kijken op de voorbije twee weken. De mazelenvakantieweek kwam als geroepen en gaf mij en mijn Anne Daan de perfecte gelegenheid om rustig romantische plaatsjes als Odaiba of Tokyo Midtown te verkennen en veel te veel lekkers te snoepen. Daarnaast werd ook beslist dat Anne Daan’s stage in de keuken van een hotel Mandarin Oriental van de maandag t.e.m. de zaterdag zou verlopen. Toen we voor de tweede maal een uitgebreide rondleiding kregen, bleek alles zo interessant, dat zelf ik zin kreeg om in de keuken te gaan staan. Ik heb het geheel deze week dan toch maar aan mijn liefje over gelaten en mezelf af en toe bij de groep geschoold als vertaler in de ontspanningsuren, maar hij heeft het er ogenschijnlijk schitterend vanaf gebracht. Hoewel voor mij de combinatie les, huiswerk, baito, lesvoorbereiding, clubactiviteiten en stageplek bezoeken heel erg druk was, werd het een heel gelukkige periode. Beiden hebben we enorm veel bijgeleerd, en het banzai-afscheid gisteren, waarbij iedereen in een kring rond ons stond in hun spierwitte patissieruniform en luid “banzai” of hoera roept, om een soort geluk toe te wensen in de toekomst, slikten we toch even een stofje weg in onze keel. Na nog twee keer terug te gaan om vergeten spullen op te halen, leek het hoofdstuk Mandarin Oriental toch echt afgesloten en werden de valiezen alweer gepakt om terug Westerse Mandarijnen op te zoeken.

De ochtend kwam vanmorgen veel te vroeg, maar de dag bracht zoals vaak voldoende vertier, dat ik nu wezenlijk voor die computer zit te staren, wachtend tot iemand ook mijn stekker tijdelijk uittrekt. Wegens uiterlijke en innerlijke factoren kan ik nu toch beslist zeggen dat het laatste deel van dit avontuur is aangebroken.