明けましておめでとうございます！

明けましておめでとうございます！

De drukte van het voorbereiden voor mijn snoepreisje naar België gedurende de laatste lesweek loonde meer dan de moeite wat mij betreft. Daarenboven beschouwde iedereen deze surprise als een schitterend kerstcadeau, wat me er dit jaar dan meteen ook goedkoop vanaf maakte…

Hoe België was met de kerstdagen hoef ik natuurlijk niet te beschrijven, maar ze waren zonder twijfel intenser dan in Japan. Zoals eerder gezegd, betekent kerstmis vooral raburabu of lovelove met je boyfurendo (boyfriend) of baito (job). Nieuwjaar wordt dan weer wel gevierd, nogal gelijkaardig als bij ons, maar hier klinkt dan weer wel een religieuze betekenis, in tegenstelling tot bij ons. Er wordt met het gezin osechiryouri gegeten, nieuwjaarseten, vooral omochi en nabe (Kenji beweert deze vakantie hierdoor drie kilo verdikt te zijn). Een leuk detail om te weten is dat deze omochi of ricecakes zo kleverig zijn, dat er jaarlijks oudjes schijnen in te stikken. Aan de kinderen van het gezin wordt hun toshidana 年玉 of Nieuwjaarsgeld gegeven, wat in principe weer weinig verschilt met onze gebruiken. Later gaan ze naar de tempel voor de hatsumoude 初詣で, het eerste tempelbezoek van het jaar en bidden ze om geluk van het gezin en vrede op aarde. Deze wens wordt ook aan iedereen openbaar gemaakt. Op 1 januari doet iedereen normaalgezien Oosouji of grote kuis, om de slechte geesten uit je huis te zetten. Dit kan je merken aan een aanpassing van de uren van de vuilnisophaling, wat nu meerdere keren per week gebeurt t.e.m. de 9de januari. Niet dat ik daar veel aan heb, nu mijn vuilnisbak al ongeveer een maand verdwenen is en de vuilniszakken zich beginnen op te stapelen. Deze morgen heb ik de verdwijning van mijn vuilbak gemeld en dat vonden ze op het international office ook nogal raar, maar ik hoop dus binnenkort ook nog eens mijn vuilnis buiten te kunnen zetten. Veel gerief om grote kuis te doen, heb ik dan wel niet, maar de dagelijkse gomi (vuilnis) begint zich nu toch wel op te stapelen.

Op Nieuwjaar vloog ik dan terug in de tijd en was het ineens al 2 januari in Japan. Tokyo bleek nog steeds de vreemde miljoenenstad met zijn eigenaardigheden:
- Er stond een man helemaal alleen voor een gebouw monotone Noh-liederen te zingen
- De minuscule hondjes zijn nog steeds heel erg vreemd aangetroeteld, zo zag ik er gisteren een waarvan zijn hoofd doorheen een fuchsia luidspreker geduwd zat. Jen vertelde dat dit heel normaal is, als de hond een aandoening heeft, zodat hij niet zou kunnen krabben.
- Alles praat nog steeds, bussen, verkeerslichten, toiletten, treinen, skiliften… Deze stad is nooit stil.
- Skiliften worden natuurlijk begeleid door een bijhorend Japke die telkens het zeteltje afveegt voor je erop gaat zitten.
- Zelfs Mc Donalds op de skipiste!
- Een prachtige vertaling van het liedje die de 7 kabouters zingen in Sneeuwwitje; in Franse versie “Hai Hou Hai hou; we keren terug van ons werk”, in Japanse versie “Hai hou hai hou, we houden van ons werk”. Als dit niet genoeg zegt…
- Ik probeer graag nieuwe sapjes uit en werd aangetrokken door een zwart doosje. Ik besteedde niet veel aandacht aan de kanji (Chinese tekens) die erop stonden, maar zag de kanji van zwart en dacht dat het wel een sesamsapje zou zijn en ik het lekker zou bevinden. Ik las ook iets waar de kanji van sake bij stond, dacht ik, maar stond er niet verder bij stil. Toen ik het sapje heerlijk wou aanslaan, bleek ik onaangenaam verrast door een ongelooflijk zure smaak. Ik was zowaar azijn aan het drinken! Zwarte azijn. Het kan dan misschien wel zijn dat er volgens de gezondheidslievende Japanners veel vitamine B en zo inzit, maar azijn hoort volgens mij nog altijd in een vinaigrette of om de waterkoker te ontkalken… Ik zou in het vervolg toch misschien beter de Kanji op de verpakking lezen.
- Het lessensysteem is inmiddels weer aangevat, we krijgen gretig huistaken. Hoewel we maandag en dinsdag wel examens hebben, blijven onze dagelijkse taken ophopen. Ook dinsdagen worden nu vrijdagen en zo. Ik snap het systeem toch nog niet echt. Ik ben dan ook de enige die er wat aan tilt, want de rest van de ryuugakusei blijkt nog niet echt in de stemming om te studeren. Niet dat ik nu overloop, maar het is toch misschien ergens verrijkend? We zien wel wat er van komt. Iedereen was in elk geval toch aanwezig vandaag, hoewel ik al gesteld begon te geraken op mijn prive-lesjes van vorig jaar.

Ik kan in elk geval voorlopig besluiten dat 2007 nog minstens zeven maanden vol Japan zal brengen, maar ook wel enkele Belgjes, wat me evenzeer verblijd. We gaan er ook dit jaar weer tegenaan en zetten onze zintuigen open om alles rondom ons proberen te begrijpen.