Voorbije maand is heengevlogen, ik heb hem waarlijks intens beleefd en bijgevolg de tijd niet gevonden om hem schriftelijk te verwerken.
Mijn hoogwaardig bezoek Anne Daan heeft zich hier gemakkelijk gesettled en het samenleven ging wonderwel. We hebben alle tijd genomen om hier en daar wat te bezoeken, die was er dan ook aangezien ik hier en daar een dagje over had, doordat de univ nu helemaal leeg is zonder Japanse studenten en enkel vier buitenlandse studentjes. Dit wil zeggen dat we ofwel alleen les hebben, ofwel geen als de gebouwen niet open zijn. Het ging wel rustig aan dus... op studiegebied. Op alle gebieden daarbuiten, kan ik u verzekeren, heb ik niet stilgezeten!
Naast de geslaagde verwelkomingsnabe-party versie 2, nomikai met de bijutusbu en enkele allnighters zijnde clubs of karaoke's, hebben we heus wel onze portie bevredigende culturele verrijking opgezocht.

-Kamakura kon me wederom veel stof tot bewondering en nadenken geven. Bv. waarom hebben al de boddhistva's en dergelijken rode mutsjes en sjaaltjes aan dezer tijd?
-Eindelijk het Tokyo van Tokyo gezien en gesavoureerd... Het was idyllisch. Oases van rust middenin het netwerk van een kloppende slagader. Fonteinen park, Imperial garden, imperial palace...
-Nikko, een tweedaagsreisje met z'n vijven in een washitsu of een Japanse kamer Japans dineren en onsennen en overdag de mooiste tempel ooit: Toshogu, heel erg on-'japans', kleur alom, sprookjesachtige afbeeldingen van dieren zoals olifanten, aapjes en katjes. Horen zien en zwijgen. Een brug die Tokugawa Ieyasu heeft laten construeren, die is zo fantastisch dat je 300 yen betaalt om twintig stappen over het water te lopen. Datzelfde water leidt naar een veel beter en onbetaalbaar zicht hoger in de bergen aan de waterval van Nikko en zijn aandoenlijke meren, die me doen terugmijmeren naar de dagen aan Lago di Garda... Het toerisme ligt volkomen plat dezer dagen en dus waren de shops heel erg blij ons vereenzaamd vijftal te ontvangen. Bij een houtbewerker, waar Anne Daan twee prachtige Kokeshiningyo of popjes heeft gekocht, kreeg ik een Japanse traditionele sleutelhanger van de man, gewoon omdat ik er erg lang stond naar te dromen. Ten laatste bezochten we met de taxi nog een tentoonstelling van Bonzaiboompjes. Geen gewone bonzaiboompjes, maar de juweeltjes waren jarenlang liefdevol en intens bewerkt, bijgeknipt tot je vijf centimeter hoge boompjes overhield. Ik werd aangetrokken door een Kinshinanten die natuurlijk juist niet te koop was. De lieve vrouw was bereid een "prijsje" te maken, en ik kreeg hem voor 2000 yen. Dit is even slikken aangezien je weet dat het boompje maar liefst drie keer zoveel waard is als een bonzai, reken maar even uit... Ik ben zo bang iets verkeerd te doen, omdat ik me ongelooflijk schuldig zou voelen t.o.v. die dame, het was alsof ze een kamer van haar hart wegschonk!
-Umematsuri op een zonnige namiddag in Yushima. Yushima is een oude Japanse stad waar een school staat, gebouwd en gesponserd door Sugiwara Yoshitomo een bekend meneer uit een sponserfamilie van cultuur en educatie gedurende de Edo-periode. Ume of pruim is de eerste bloesem die bloeit en we kregen sublieme bonzai te zien. De reden die ons naar die plek dreef was toch in de eerste plaats niet de pracht van de natuur, maar de klop van de taiko bespeeld door vrouwen. Op Kerstins'verjaardagsfeestje kort terug, had ik het genoegen naast Masumi te zitten, een heel plezant meisje die Taiko tot haar hobby had en beloofde mij uit te nodigen naar haar optreden. De muziek was heel opgewekt en amuseerde jong en oud.
-Over al de culinaire aspecten zal ik het nu niet meer hebben, aangezien er enkele klachten kwamen dat deze blog nogal overeersend over dit onderwerp handelt en ook wel omdat het voor mij nu niet meer zo vernieuwend is. (Mijn wederhelft heeft me natuurlijk de voldoende overheerlijke chocolade niet onthouden en af en toe een lekkere maaltijd voor mij gekookt!! Dit kon ik moeilijk nalaten te vertellen)

Waarschijnlijk ben ik nog enkele belangrijke details vergeten te vertellen maar dat is nu niet van tel. Op vlak van werkervaring heb ik namelijk wel wat gescoord. Twee weken terug werd ik opgebeld door SenseUp, het bedrijf waarbij ik solliciteerde enkele maanden terug, om te vragen of ik een interview wilde doen met een Japanse beroemdheid. Vorige editie van de krant van Senseup was dit de baas van de NHK, en nu was het een vis van gelijk kaliber, nl. de baas en pionier van de freepaper PADO in Japan, in 2004 door het Guinessbook of record erkend en inmiddels verdeler van 12598000 exemplaren freepapers over heel Japan. Nou daar zeg ik geen nee tegen. Ik heb me dan ook goed voorbereid, het vragenlijstje werd op z'n Takeyama's verbeterd, dus het zelfvertrouwen daalde met de minuut en toen ik voor het 59verdiepingenhoge gebouw stond, zonk de moed me in de schoenen. Op het 31ste verdiep had je een zicht van: alles. De Tokyotower, de monorail, Shinagawa station, Haneda Airport, Odaiba, Shibuya, Shinjuku, de overdekte snelweg en nadat het geregend heeft de berg Fuji. Ja, ik geloof dat ik niets vergeten ben. Na een formele zelfvoorstelling of jikoshokai en kaartjesgewissel, begin ik met het interview, videocamera op mij gericht, fotocamera ook aan het werk, de baas van senseup en de verbeteraar van het interview, Kurahashishachou en ik... Ik stel mijn vragen, veel geknik, instemming, af en toe gebluf als het niveau van Japans boven mijn petje gaat en soms es door de mand vallen. Als ik door mijn vragen ben, wordt de camera stilgelegd en richten vier paar Japanse ogen en een paar Koreaanse hun ogen op mij en leggen me daarbij de verantwoordelijkheid op om het gesprek verder te zetten. Foutloos verliep dat niet, maar de sfeer werd losser en de baas bleek het beeld van de rebel die hij is geweest sinds zijn studententijd te willen bewijzen en leidde ons naar zijn PARTYROOM op het 42ste verdiep, waar hij met zijn jonge collega's na het werk wijn gaat drinken, kaas eet en geniet van het uitzicht. Dit vond hij ook zelf heel fantastisch en we hebben alle vijf mogen ruiken aan zijn kaas! (letterlijk :s) Ik moet zeggen dat ik niet echt onder de indruk was van die Camembert in zijn frigo, maar wel door wat deze man bereikt had desondanks zijn onserieuze levensloop. Clever.
Het interview wordt in april gepubliceerd en zal ook te zien zijn op het internet. Mijn kansoubun/ opstel of wat er nog van zal overschieten, wordt eveneens rond die tijd gepubliceerd in de freepaper van senseup. Op tijd en stond laat ik het adres wel weten voor de geinteresseerde en Japans-sprekende zielen.
Verder heb ik nog een hoop interessante mensen leren kennen via een vriendin van me Sayaka en haar vriend Casey, die in een hostfamilie logeert in Shinbashi. Die hostfamilie verdeelt groenten aan hotels en restaurants in Tokyo. Toen ze hoorden dat Anne Daan onze "patissier" Japanse oorden kwam bezoeken, hadden ze daar wel oren naar en waren meer dan bereid ons te helpen in een zoektocht naar een stageplaats. Ervaring in het buitenland is voor ieders eigen cultuur een verrijking, dat zonder twijfel. We werden uitgenodigd naar hun Nieuwjaarsfeestje, waar heel wat hoge meneren aanwezig waren en veel kaartjes werden uitgewisseld. Ik begin het werk van een tolk meer en meer naar waarde te schatten.
www.mandarinoriental.com --> dit is het resultaat van twee weken lang, ingewikkeld overleg!

Welcome to the summer...