Back in Belgium

Back in Belgium… klinkt vreselijker dan het is. Oke, de aankomst is allerminst “smooth” verlopen, door een defect aan het vliegtuig, bijgevolg anderhalf uur vertraging reeds bij vertrek uit Tokyo, daardoor ook transfervlucht gemist in London Heathrow, als klein detail dan ook mijn oude, trouwe en dierbare mp3speler in de haast vergeten op het eerste vliegtuig, in Brussel aangekomen bleken de bagages niet meegekomen te zijn. Drie Japanners hadden hetzelfde probleem plus het taalprobleem, dus heb ik hen uit dat laatste kunnen helpen. De dienst van Avia Partners was op zijn minst gezegd boertig Belgisch, ik voelde me onmiddellijk terug welkom, vooral de zielige commentaar en het gegrijns die ik te horen kreeg toen ik mijn uitleg deed over mijn vergeten mp3speler, wat eigenlijk slechts twee uren ervoor was gebeurd, en ik onmiddellijk op de volgende vlucht al gemeld had, het type vliegtuig en mijn zetelnummer ook nog wist: vergeefse moeite. Oke, dat kon ik zelf ook wel uitdokteren, maar hun job is mensen met zo’n problemen helpen, en niet uitlachen of zich ergeren aan “weer-een-vervelend-jobje-meer”. Waarom niet zoals in Japan, waar men uit de meest belachelijke job plezier haalt, zoals aan ganse dag met een wegwijzer in je armen staan: Big Fun! Ok, back in Belgium. Daarna de nodige spraakverwarring tussen mijn liefste en mij zorgden voor een “uitgeschudde” aankomst, zoals ze dat in West-Vlaanderen zeggen. Na dan ook nog onze afrit richting Gent gemist te hebben, kwamen we toch nog op een treffelijk uur in Lendelede aan. Tot mijn grote “verrassing” was de voorgevel in Japanse stijl versierd en werd ik opschriftelijk welkom gegeten. Mijn vrouwelijke intuïtie deed me vermoeden dat mijn lieve moeke misschien wel iets voorzien zou kunnen hebben, dus besloot ik langs de voordeur binnen te komen. Ik was met verstomming geslagen toen al mijn vrienden me op het terras in stilte zaten op te wachten. Ik moet zeggen dat ik even stil was geworden als hen. Ik stond echt te trillen op mijn benen. Hierbij moet ik als oorzaak wel vermelden dat de weersomstandigheid en de vermoeidheid er ook wel hun bijdrage toegevoegd hadden. Ten eerste had ik mijn superkorte jeansshort aan en tank top aan, waarmee ik in Tokyo nog liep te zweten als een paard, maar dat was wel een ander paar mouwen in het Vlaanderen van 19°C! Ten tweede had ik op maandag namelijk een hele dag heen en weer gereisd in Tokyo om de laatste rekeningen af te betalen en verzekering af te zeggen etc.. (ik had bij het aankomen in België letterlijk nog 300yen op zak! De Japanse regering heeft elke Yen van me afgeript die ze maar konden.) ’s Avonds hadden we besloten de nacht bij Julien en Stijn op Shibatasou door te brengen, de plaats waar zij wonen, aangezien ik toen mijn appartement al had moeten opzeggen. We begonnen de avond met Gyoza, maar algauw wouden de diehards onder ons de nacht doorbrengen in onze favoriete softcreamtabehodai-karaoke (dodelijk amusant) en daar hebben we met z’n zessen Japanse en Engelse liederen geschreeuwd van 1 uur tot 4 uur in de ochtend, vervolgens de taxi teruggenomen naar Shibata, waar Julien reeds op de stoep met pak en zak zat te wachten om te vertrekken. Toen zijn we met z’n allen te voet naar het station gewandeld. Best handig want tot op het laatste moment werd ik door al mijn gentlemen-vrienden gediend en moest ik mijn 25kg bagage niet zelf versleuren. Het afscheid wou ik snel achter de rug hebben, om de breuk met mijn nieuw leven alleen te verwerken, maar ze kwamen ons nog een tweede keer verrassen op het perron, zodanig dat ook mijn tranen gezien werden en we een tweede definitief afscheid ondergingen. De trein en de bus gingen echter snel, onder Julien zijn eindeloos gepraat en de moeheid van een blanke nacht. Hoe de rest van de reis verliep, heb ik reeds verteld. En zo was ik back in belgium.

Toen ook mijn vader terug in het land was, werd ik vier prachtige wielen onder mijn achterste geschoven en ben ik nu ook prachtig mobiel met een Lancia Ypsilon, waar ik al 1200 kilometers het land mee onveilig maakte. Het behuizingprobleem in Leuven is ondertussen ook al van de baan en ik zal minimum 12 maanden woonachtig zijn in de Justus Lipsiusstraat 13 te Leuven. Daar zal ik pogen mijn thesis en nog veel meer studie te verwerken, waar ik stilaan zenuwachtig voor begin te worden en me als een “kieken zonder kop” begin zorgen te maken over wie ik met mijn ideeën kan lastig vallen. Het wordt tijd dat ze ginder op het zevende ook wakker beginnen te worden en dat mensen zoals mij, die terugvallen in een leven waar niets veranderd is, ook terug hun zin en betekenis in het leven vinden.

U merkt het ik ben helemaal terug in België en druk me weer volledig op z’n West-Vlaams uit. Het is verwonderlijk hoe een mens zich aanpast aan leefomgevingen en hoe makkelijk die omgeving de gewoontes van taal en dagelijkse invulling verandert. Ergens heel logisch, maar toch confronterend. De drukte op het kruispunt van deze weg is verwarrend en er is maar een weg in te slaan. Wie we daar dan weer zullen ontmoeten, bepaalt het volgend hoofdstuk van mijn leven.

Bedankt voor uwaandacht.