Owari no kisetsu

Versierd met juwelen zit ik tussen twee volle, onafgewerkte valiezen, draden van gsmopladers, fototoestel en computer, lege en volle enveloppen, schriften, vijf papieren zakken vol cadeaus: afscheid…

Voorbije weken waren onwezenlijk stereotiep met alle vorige, veel te snel voorbij dus. Mijn laatste gaste is voorbij gedwarreld en weer weggewaaid met de tweede taifoon van deze maand richting België. Alsof ik er geen handgreep in had. Het was fantastisch. Ik zet er nog geen punt achter, maar kan wel verklappen dat het hoogtepunt letterlijk en figuurlijk bereikt is: de Fujisan! Die hebben we met z’n drieën beklommen en afgedaald. Zoals Helena bedacht, is het inderdaad de meest symbolische verwezenlijking die je kan ondernemen: zonsopgang gaan afwachten op 3776 meter hoogte of de trots van het land van de oorsprong van de zon! Ik moet natuurlijk niet achterhouden dat het een uiterst fysieke inspanning is die op voorhand niet in te schatten valt en achteraf ook niet meer opgehaald hoeft te worden. Desalniettemin hebben we met ons gedrieën de 12 uur durende tocht (waarvan 6 uren stijgen en 3.5 uren dalen) doorstaan, ondanks de zaklampenpech, de kniepijn, de warmte-en koudeaanvallen. Een allnighter van dit formaat is er eentje om nooit te vergeten. Het wolkenbed dat van de vulkaan eet, het onweer onder de wolken in de verte dat onze ooghoeken verleidde als een schitterend vuurwerk, de zoete sake die onze hartjes verwarmde en het kolenstoofje onze voetjes, het wachten samen met 100en anderen in de vreemde vroegte op de stijgende zon die onze lichamen weer opwarmde en vervulde met blijdschap of de lange tocht naar beneden doorheen het vreemde marslandschap dat eindeloos leek, maar beloond werd door een ijsje bij aankomst! Het volle weekend recovery valt in het niets bij al deze prachtige herinneringen.
Natuurlijk waren er heel veel andere, kleine, fantastische belevenissen die ook het vermelden waard zijn gedurende de voorbije twee weken. Afscheid van vriendengroepen primeerde uiteraard. Ook kilo’s boeken en kleren opsturen naar huis, hoewel mijn bagage toch nog steeds blijft stijgen in gewicht, door de vele fantastische souvenirs die me in overdreven mate worden toegestopt. Zo heb ik ondertussen al mijn derde yukata in mijn valies steken en enkele fotoalbums. Een jaar Japan laat je niet zomaar achter! (gelukkig maar) Ondertussen heb ik met Helena de laatste toer van Tokyo gedaan: de bekende spots zoals Roppongi, Omotesando, Harajuku, Odaiba, Ginza, Tokyo, Shibuya, Shinjuku, Tokyo Midtown, Ueno en mijn favoriete Shimokitazawa dat by the way stilaan hoe langer hoe meer in stellingen begint te staan, dus ik vrees dit het geen jaar meer in huidige gezellige toestand bestaat en gauw zal worden zoals het hippe, hedendaagse Roppongi. Ook voor mezelf viel er zoals steeds hier en daar nog een uniek accentje op te vangen, zoals het ijsje bij Pierre Marcolini waar anders altijd een veel te lange wachtrij staat, of het etentje in de tofubar waar ik al lang wou gaan en de fantastische solden die ik per ongeluk kon meepikken, de laatste Godiva Chockelexir, de prachtige uitgaansnacht in de beste club van Tokyo waar ik al heel lang naar toe wou gaan met mijn favoriete muziek, de tentoonstelling met Hiroshige’s 100 zichten van Fujisan, aanraking met de geniale geest van Le Corbusier, etc…
http://www.hiroshige.org.uk/hiroshige/100_views_edo/100_views_edo.htm
Net voor Helena aankwam, na de examens had ik ook nog een viertal drukke dagen, die ik vooral in de bibliotheek spendeerde. Ik wilde het basisidee vastleggen voor mijn thesis, waar ik misschien eindelijk een inzicht heb gekregen. Het zou zonde geweest zijn niet door de rijke informatie aanwezig in Seijo’s bibliotheek heen te gaan. Als je het grote thesiswerk van volgend jaar anders gaat bekijken, als een plezante uitdaging, gaat er een heel ander licht branden. Ik zag het altijd als een grote berg die voor me lag, maar als zelf de Fuji te beklimmen valt, kan dit hekelpunt ook omgeploegd worden. Zoveel mensen kunnen me ook helpen met meningen en informatie.
De laatste nabeparty heeft er toen ook moeten aan geloven. Op het laatste moment ben ik ook nog naar een tombola geweest op umi no hi. Ik was uitgenodigd door Sense Up, de firma waar ik voor gewerkt had. Ik ging eerst niet gaan, maar Jen had precies wel zin toen ik haar erover vertelde om dat optreden en zo mee te maken, dus vertrokken we beiden vol nieuwsgierigheid richting Nakano Broadway. Aangekomen bleek het geen probleem dat ik op het laatste moment van idee was veranderd (typisch mij?) en toch was afgekomen. Sense Up bleek de eregast te zijn van het evenement. Veel speechen en buitenlanders die perfect zijn in Japans omrandden het geheel. In het begin kwam er een Japanse man naar Jen en mij, keek naar het nummer op ons tombolakaartje, nam het even mee en kwam het 5 minuten later terugbrengen… Een uur later werden Jen en ik wonder boven wonder allebei afgeroepen om onze prijs af te halen: Jen ontving 1000 yen, ik 3000 yen. Zo werkt tombola dus in Japan: Je schrijft op voorhand de winnende enveloppen met het nummer erop, stopt die in een doos en haalt die er bij de afroeping een voor een uit! Wat een leuke verrassing...
Ik spring van de hak op de tak, maar vervolgens zou ik het yukataverhaal willen beginnen: hoe kom ik aan drie yukata’s? Zomer in Japan betekent hanabi of vuurwerkseizoen. Een uur lang vuurwerk dat iedereen in traditionele klederkracht komt bekijken, tevens ook een reden om sake te zuipen en matsurifood achterover te slaan. Twee jaar geleden in Fukuoka werden we als buitenlander naar deze unieke massavertoning meegesleurd, natuurlijk ook in yukata. Toen was ik best wel fier en daarenboven zou je toch maar afsteken als je in gewone jeansbroek opdaagt. Ook deze zomer is het hanabifestijn weer in verzadigde mate aanwezig, enkel mijn yukata had ik thuis gelaten. Aangezien ik graag Helena wou meenemen en introduceren in het festivalgebeuren en zelf ook wel nog eens een vuurwerk in Tokyo wou meemaken, was een yukata kopen niet te versmaden. Om het toch nog goedkoop te houden, kochten we elk een unieke tweedehands yukata, die we toevallig tegenkwamen op een van onze rondtochten. De ingewikkelde sluit-en knoopwijze kon ik me tot mijn grote ergernis helemaal niet meer voor de geest halen, maar gelukkig heeft Tine me de verheldering gebracht. Het werd een prachtig vuurwerk in Asakusa, wat naar verluidt een geschiedenis zou hebben van 300 jaar, sedert het geweer in Japan geïntroduceerd werd. Wist je trouwens dat ze op een avond ongeveer een half miljoen oude Belgische franken in de lucht schieten?
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, na de hete voorbije week, was het onweer gisteren niet om aan te zien en met Helena’s vertrek in het vooruitzicht, besloten we van maandag een opruimdag te maken. Nog maar es 17 kg opgestuurd met de boot richting Ingelmunster, waaronder de yukata die ik wellicht niet onmiddellijk nodig zal hebben. Vandaag had ik mijn examen van ballet, eigenlijk een gewone afsluitles, die best plezant was, doch veel te heet doordat de airco stuk was. Umechan en Megumi hadden een tijd geleden gezegd dat ze nog iets wouden gaan drinken na de les of zo. Ik wist niet goed hoe het zat, maar ik bleef wat nadralen. Toen ze eindelijk ook klaar waren, vroeg Umechan of we nog even langs het atelier gingen om haar gerief daar te zetten. Daar aangekomen, deed ik de deur open SURPRISE!!! Daar stonden enkele maten van bijutsubu vol versiering, popgeweertjes en veel te veel snoep. Ik was zodanig geschrokken dat ik stond te beven op mijn benen. Dit had ik echt totaal niet verwacht. Ze hadden grappig genoeg onigiri, mijn lievelingsfastfood gekocht en ijscreme (ook hier weet iedereen dat dit mijn zwak is). Party! Daarna kwamen de cadeautjes. Veel te veel (echt waar hoe krijg ik dat thuis, veel te veel gewicht nu) en allemaal zelf gemaakt. Ik voelde me zo ongemakkelijk dat ik niets terug kon geven, want ik had op de laatste nomikai ook al een puzzel gekregen met tekstjes erop van iedereen en een boeket bloemen. Zilveren ring, armband, groene thee, tasje, cd, manga’s, strap, foto’s, fotoalbum… En als kers op de taart van iedereen samen: een yukata! J Met een design van een Japanse tekenaar 竹久 夢二（たけひさ ゆめじ）http://iconogrove.com/RyukoGakusha/pr3y.html En zo kom ik dus aan drie yukata’s… Hoe ze thuis te krijgen binnen de strenge marges van het gewicht bij British Airways is een ander paar mouwen. Voorlopig geniet ik na van de prachtige omiyage die ik van mijn vrienden gekregen heb.

Dit kort algemeen overzicht geeft zelfs geen benadering weer van de emotionele ervaringen gedurende de voorbije weken. Alle gevoelens zijn de revue gepasseerd. Het voorbije jaar wordt zondag en maandag afgerond, maar even uitgesteld aangezien ik morgen nog voor vier dagen het pikante Korea ga bezoeken. Ik ben bijzonder benieuwd wat dit land voor mij en mijn vriendin Jen in zijn mars zal hebben. A l’improviste, maar daarom niet minder bevredigend! Hoogstwaarschijnlijk wordt het weer een avontuur van formaat, waar ik ten zeerste naar uitkijk. Op naar de laatste zeven dagen!