台風

Zoals ik een van mijn eerste blogs begon, zo ga ik ook een van mijn laatste eindigen. Ik was vandaag in de bibliotheek om een en ander nuttig of nutteloos, wie zal het zeggen, opzoekingswerk te verrichten omtrent Takarazuka. Aangezien in mijn leven nu ook al meerdere malen is bewezen dat ik een barslecht geheugen heb wat namen betreft, stond ik daar nutteloos te vragen of ze een bundel tijdschriften konden uit de kelder halen, toen ik tot mijn grote schaamte ontdekte dat ik doodgewoon de naam volledig verkeerd had opgegeven. Nu ja, over de heisa die ontstaat bij fouten in de eeuwige administratie hier maak ik me al lang niet meer druk. Dus ik kon de schaamte ook gewoon wegblazen door van niets te gebaren. Toen ik daar dus stond te wachten, was die man doodleuk bezig dat het zo regende omdat er eigenlijk een taifoon bezig is. Dat het al veertien dagen een drukkende hemel is, had ik ook al door. En vorige keer had ik dan ook al iets over die Kara-tsuyu of droog regenseizoen vermeld, wel laat die kara dan maar vallen, want zo is ook de regen deze week met bakken naar beneden gekomen. De wolken huilden zonder stoppen. En als het even stopte, begon het zo opnieuw, alsof het nooit over was gegaan. Ergens ben ik wel opgelucht dat de natuur toch even weer zijn gewone gang is gegaan, want ik begin me naderhand ongerust te maken over al die onheilspellende beweringen dat de temperatuur de komende dertig jaar met 10°C zal stijgen etc… Dat kan alleen maar negatieve gevolgen hebben. Desalniettemin blijft mijn motto “nat, nat, regen zat”. De voordelen van de regen heb ik nu reeds vermeld, maar de nadelen zijn ook ongenaakbaar aanwezig. Ons fantastisch plan om de Fujiberg te gaan beklimmen, is letterlijk in het water gevallen. Het heeft weinig zin om 8 uren te gaan hiken als je dan boven komt en even weinig ziet van het prachtige uitzicht als beneden. Zo’n sportieveling ben ik nu ook weer niet. Ik hoop dat het uitstel wordt en geen afstel, maar mijn laatste eregaste van volgende week ziet dat even goed zitten, en als het weer dus van de partij wil zijn, zou het fantastisch zijn om dit nog bij de reeks van onze verwezenlijkingen te voegen. Een gaijin kan niet in Japan geweest zijn zonder op de Fujiberg gestaan te hebben!

Voor zover ik voor en achter me kan kijken is er regen in de buurt, dus veel buitenshuise activiteiten waren er niet om te doen. Juist van pas, zoals ze zeggen, wij hadden examens, dus een reden te meer om tijd achter de boeken of eerder hopen krantenartikels en boekfragmenten te spenderen. Hoe zielig het ook klinkt, de wereld kan best boeiend worden achter de boeken. Met bloed, zweet en tranen hebben we het uiteindelijk alle vier van af gebracht. Hoe dat weten we nog niet, maar we laten Seijo Daigaku nu definitief achter ons, en ze zullen me enkel nog zien in het trainingscenter en in de bibliotheek! Een mens kan zich gaan afvragen waarom ik in hemelsnaam zo veel energie steek in examens die in de Europese Unie, lees KUL, niet meetellen? Wel daar heb ik twee redenering rond. Ten eerste is het een luxe om eens al je aandacht volledig in de cursus Japans te steken en je niet te moeten druk maken om 1001 theorievakken waarvan je de inhoud even snel weer vergeet als ze erin ging. Ten tweede hadden we een intensieve cursus Japans dit jaar, waar ik eerlijk gezegd erg veel heb bijgeleerd en relatief leuke tijd heb gespendeerd. Het jaar vond ik in het geheel fantastisch, maar dan dacht ik dat een laatste inzet, met eventueel een goed resultaat aan het eind wel een echt tastbaar bewijs zou zijn van het voorbije jaar. Of me dit gelukt is, is nog niet officieel bevestigd, maar de inspanning is in elk geval al geleverd. Ik heb daarenboven nog een speech afgelegd waarin ik mijn grootste gedachtegangen evalueer van het voorbije jaar, dus alleen daarvoor al ben ik eigenlijk tevreden gesteld. (soms heb ik het gevoel dat ik precies in het Japans veel plezantere uitdrukkingen vind dan in het Nederlands… wordt het tijd dat ik terugkom?) Nog een kleine anekdote hierbij, die wel degelijk bewijst dat de gap te groot aan het worden is en ik naar België terug moet komen, binnen hier en een maand: Er werd me namelijk op het examen gevraagd hoeveel inwoners België telde, en daar heb ik dan heel fier op geantwoord dat ons landje net iets meer dan 100 miljoen inwoners telt. Grootheidswaanzin? Afkickverschijnselen? Wie zal het zeggen? Waarschijnlijk had het wel iets te maken met de verwarring tussen de Japanse telwoorden, maar toch…

Tussen het studeren door ben ik hier en daar nog wel even buitengekomen om vrienden te ontmoeten. De drie hoogtepunten daarbij waren het overheerlijk Koreaans diner in Shinokubo met de Koreaanse klas op donderdag, het etentje met Kotomi in het chique Omotesando onder heel veel diep gefilosofeer en het afscheidsdiner met de professor in een Kaisekirestaurant, verse Japanse vis en sake van het hoogste niveau, Manshu.

Alle drie waren heel apart, maar deden me beseffen dat ik dit jaar echt heb kunnen bouwen aan mezelf, en mijn relaties. Ik begin in te zien dat eens je de taalbarrière dunner gemaakt hebt, en de tegenpolen aan dezelfde kant komen te staan, we beiden mensen zijn met dezelfde of andere interesses, onafhankelijk van die cultuur. Dat lijkt heel logisch, maar is zeer onklaar als je plots in een land zoals Japan terecht komt, waar iedereen een andere soort als een museumobject gaat benaderen. Op den duur echter ben je voldoende vertrouwd dat je in de cirkel past en je evenwaardige vrienden kunt onderscheiden. Na een jaar ben ik over de grootste ergernis doordat ik voor een groot aantal mensen Annabelle geworden ben, die iedereen die deze blog volgt, kent. Dat heeft me een jaar gekost. Wat ik ook besef, zoals Tine me vertelde, dat een jaar tekort is om diepe vriendschappen op te doen, de stap om met een buitenlander in Japan vriendschap te sluiten is veel gemakkelijker gezet. Als ik nadenk waarom dit dan wel zou zijn, kom ik makkelijk op een antwoord; je zit samen in hetzelfde bootje. Om het es cru te zeggen, een Hollander en een Belg zijn beste makkers op vreemd territorium, maar zet die terug op eigen bodem en daar gaat die vriendschappelijkheid. Dit is natuurlijk een zware overdrijving, maar ik denk dat het toch ergens wel illustreert hoe het komt dat je buiten een liefje zo weinig diepe vriendschappen kunt verwerven. Wat mij betreft, koester ik na een jaar des te meer mijn diepe vriendschappen die vanuit België standhielden, dan hier noodzakelijk een hele nieuwe vriendenkring op te bouwen die je na 10 maanden alweer vaarwel moet zeggen. Toch ben ik heel gelukkig dat ik met een aantal mensen de barrière dunner heb kunnen maken en verschillende maten heb gevonden waar ik een zekere affiniteit mee voel.

Als alles is zoals het moet zijn, dan zal het zijn dat wat het is. (zoals Fernando Pessoa zegt)