Eindejaarsdrukte

Eindejaar kan van heel rustig plotseling naar druk overslaan. Heel veel geregel en bounenkai (kerstfeestjes) in de laatste week voor de kerstvakantie, waar heel veel studenten naar hun jikka, of hometown terugkeren. Het zal hier dan ook wel rustiger worden, maar voorlopig kan ik daar niet over spreken.

Allereerst omdat we niet van het huiswerk gespaard worden, en daarenboven omdat Japanners zo’n schitterend lessensysteem hebben, waarbij donderdagen dinsdagen worden en je dus de lessen van die dagen op de andere dagen hebt, en die aanvankelijke lessen wegvallen. Met als resultaat dat ik helemaal de kluts kwijt ben, maar het kan ook zijn dat ik het toch door heb. Volgens mij zit ik dinsdagnamiddag wel in een juist klaslokaal. Nog zo’n schitterend schoolsysteem waar ik geen klaarheid kan in zien, is het examensysteem. Na de kerstvakantie gaan de lessen hier gewoon weer van start. Dit is wel maar voor een week. Na die week is er twee weken officieel examenperiode. Dit houdt in dat je op de gewone lestijden naar de klas gaat, maar een examenformulier krijgt dat je binnen twee bloktijden (dus 2 X 1uur en 40 minuten) moet invullen. Welke van de twee weken voor je examen van het desbetreffende vak zal gekozen worden, valt op voorhand onmogelijk te weten. Schitterend systeem. Vooral omdat mijn Japanse examens op voorhand gegeven worden en ik daarbuiten slechts twee vakken heb, zijnde Japanse kunst (idem aan het vak van prof Vande Walle, alleen een triljoen keer saaier) en Koreaans (waar ik volgens mij nooit kan in slagen, maar het is het proberen waard. Daarbij krijg je enorm veel punten op aanwezigheid in de les, wat mij dan wel weer es zou kunnen redden^^) Ach ja, aangezien al deze punten nihil betekenis hebben in België, zal het me een zorg wezen?

Wat mag daarnaast de drukte dan wel zijn? Ik moet naast de drie geplande bounenkai deze week nog eens richting immigratiebureau om mijn working permit af te halen. We gaan deze middag ook naar het appartement van onze Japanse lerares om een ryourikyoushitsu of les over eten klaarmaken te houden. We zouden Nikujaga maken, en makizushi. Een soort stoofpot met vlees en aardappelen (een nabe) en een soort van gerolde sushi. Daarnaast maken we nog een soort Japanse salade. Het grappige is nu wel dat deze sensei eigenlijk niet kan koken, en ze vorige week haar moeder heeft moeten uitnodigen om het haar te leren. De werkelijke reden dat ze ons wil uitnodigen, is om haar huis te tonen. Haar man is een architect en zou de hele appartementenblok ingenieus bedacht hebben. Ze heeft er al heel veel over verteld, en dit is nu haar plan om ons alles te laten zien. Ik veronderstel dat de andere twee Japanse sensei met de smoes van het koken weg zijn. Binnen twee uur zijn we dus weer op pad naar een onbekende plaats. Leve de treinen.

Gisteren op zondag hebben we trouwens ongeveer 2 uur en een half op de trein doorgebracht. Niet echt iets om fier op te zijn, maar we waren gewoon een trein in de verkeerde richting opgestapt, en hadden dat, door het vele praten, pas volledig buiten Tokyo door. We hadden afgesproken met drie Japanners om naar een fototentoonstelling te gaan van de veel besproken Araki. http://www.tourism.metro.tokyo.jp/english/topics/061123/3.html
Toen we eindelijk ter plaatse waren aangekomen, en de maag naar behoren gevuld hadden, zijn we naar het Edo-Hakubutsukan getrokken om de expositie te bekijken. Het controversiële en obscene naakt was niet tentoongesteld, aangezien de expositie “Tokyo Jinsei” getiteld was, wat mensen van Tokyo betekent. Zijn werk was best de moeite waard, maar toen ik de video bekeek over hoe hij te werk ging, kreeg ik een minder aangenaam gevoel bij de man. Is het echt nodig om met vier cameramannen op je gericht, heel Tokyo rond te hossen en van iedere brievenbus of reclamebord die je tegenkomt als een wilde foto’s begint te trekken (letterlijk) aan honderd per uur? Ieder zijn ding natuurlijk.
Ik had het persoonlijk toch meer voor de iets discreter Henri-Cartier Bresson. http://www.henricartierbresson.org/ Woensdagmorgen rond 10.30 zijn we een documentaire gaan zien van deze fotograaf. Hij had heel wat te vertellen, zijn foto’s omvatten leven en ik kon zijn gedachten begrijpen. Naar mijn mening stond hij pal tegenover Araki. Beiden kunnen natuurlijk mooie resultaten bewerkstelligen, maar ik heb het toch liever voor het subtielere en meer diepgaande beeld.
De vrijdagnamiddag zijn Jen, Mai en ik dan, zoals eerder vermeld, te voet naar een onsen geweest in het stadje hiernaast Soshigaya. Het was verbazend goedkoop en verfrissend. Er waren wel veel oude Japanse dames, maar daar kon ik wel mee leven. De ene waren dan ook al meer opgezet met onze wezenlijk vleselijke buitenlandse aanwezigheid dan de andere. Maar van enkele kregen we wat interessante uitleg. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat alle natuurlijke onsen van Tokyo zwart-bruin water hebben, geurend naar aarde. Het bad met de elektrische schokken vond ik minder plezant. Dit zou zogezegd de bloedcirculatie stimuleren, maar het gevoel dat ik niet kon ontspannen en voortdurend spastische spiertrekken had, was allerminst aangenaam. Ik heb graag controle over de zaken, en zeker over mijn bewegingen. De frigosauna vond ik dan wel weer iets plezant. -10° C waar je 3x 2 minuten in recht staat. Het zou je huid sterken en vitamine C aanmaken. Bij al deze ervaringen werd het Jen wat te heet en die ging zowaar van haar stokje in mijn armen. Ik wist niet goed hoe ik dit kon opvangen, maar gelukkig was er een vriendelijke Japanse die haar weer in deze wereld hielp. Ik hoop dat de onsen in het skigebied wat minder turbulent zullen zijn.

Op zaterdagnamiddag heb ik nog maar eens Shimokitazawa van voor naar achter en van achter naar voor bewandeld en toch nog steeds enkele ongelooflijk plezante winkeltjes en cafeetjes ontdekt. Het deed ook echt deugd om een hele namiddag met Stijn enkel in het Nederlands te praten over koetjes en kalfjes.
Nog een gekke anekdote van die dag: we zagen een vrouw die uit ging wandelen met haar hond, een beagle-achtig ras van middelmatig grootte. Hier in Japan begrijpen ze het concept van uit wandelen met de hond toch wel net iets anders dan in Belgie: men stopt de hond in een kinderwinkelwagentje, waar het beest dan ook net in past, en rijden er de stad mee rond! Alles voor het gemak en de dynamiek.