Emancipatie

Of ik een geëmancipeerde vrouw ben, laat ik helemaal buiten beschouwing, en nog meer of de Japanse vrouw geëmancipeerd is, want verschillende nationaliteiten zullen daar hun eigen afwijkende mening over hebben. Wat ik wel wil doen, is reageren op Michaels’ reactie. Mijn kookkunsten bewijzen? Dat deden we dus op de geëmancipeerde wijze: de mannen in de keuken en de vrouwen op hun gat. En ik moet zeggen, dat vond ik ideaal, de nabe smaakte overheerlijk en het werd een schitterend jolige avond. Iedereen paste in de zetels, het eten in de nabe en de maaltijd in de buikjes. Ik kan nog altijd opwerpen dat het feit van “de mannen in de keuken” helemaal niet geëmancipeerd bedoeld was (want er kwam ook bitter weinig reactie van hun kant toen ik zei dat ze hele goeie echtgenoten zouden worden), maar eerder de Japanse gastvrijheid en gedienstigheid is jegens een buitenlander. Maar ik denk er nu eenmaal graag het mijne over.

Toen ik de woensdagmorgen in het trainingscenter Yamamoto, de toezichter ontmoette, bedankte ik hem voor het cadeautje dat we de week ervoor gekregen hadden. Hij zei dat het de 19de november zijn verjaardag was geweest, en toen was ik even verward, omdat ik nu niet zeker wist of ik verstaan had dat het cadeautje voor zijn of mijn verjaardag was. Bleek dus dat we op dezelfde dag verjaren en dat was een reden om te gaan uit eten! Hij zou ons, de vier ryuugakusei op sushi trakteren, en daar ben ik onmiddellijk op in gegaan, zodanig dat we de volgende avond op de trein richting Umegaoka zaten, om befaamde sushi te proeven. Van her en der komen Japanners naar die plaats, omdat het er betrekkelijk goedkoop is, voor een heuse portie waar je maag van gevuld zit, wat eerder een zeldzaamheid is bij sushi. Over het algemeen betaal je je ook in Japan blauw aan 6 sushi. Bon, wat ik wel niet meegerekend had is dat we één uur en 45 minuten buiten aan de deur zouden moeten wachten om een zitje toegewezen te krijgen. Ik had een déja-vue disneyland gevoel. Maar ik begin hier in Japan aan de lange wachtrijen te wennen. Overal neem je je ticketje en wacht geduldig tot het jouw beurt is, om dan ook je service te krijgen waar je voor gewacht hebt. Belgisch is anders, maar ook nu is dat dan weer de kwestie niet. De maaltijd was meer als bevredigend (de ijskoude rode wijn buiten beschouwing latend, ik moet die stomme gewoonte achterlaten, rode wijn en Japan gaan echt niet samen, tenzij als het is om er in te baden: een onsen vol met beaujolais?)

De vrijdag gingen Mai, Jen en ik richting Shinjuku, een deel dat ik nog niet eerder had gezien, en naast het aandoenlijke Park Hyatt hotel (uit Lost in Translation) stapten we binnen in het Hilton Hotel om van half drie tot zes uur dessert te eten. Het lijkt alle omstanders een gek idee, maar natuurlijk heb ik op nuancering en rechtvaardiging gedacht. Je betaalt ongeveer evenveel als in een pretpark, je zit in een prachtige luxueuze omgeving, en je kan wanneer je wil jezelf bedienen aan een prachtig buffet van ongelooflijk originele desserts, natuurlijk in Japanse portie, d.w.z. een HAPJE. Die niet meer als goed is, want je wil echt van alles proeven. Je krijgt zeker de service waarvoor je betaalt, want onder het tetteren met de vriendinnen en af en toe wat snoepen, komen ze constant thee of koffie naar wens bijvullen. Een gesmaakte en originele ervaring.

De zaterdag hadden we zin om nog eens een stapje in de natuur te zetten, en Masato gidste ons naar een park in Mukogaokayuen. Een park is geen rariteit, ook niet voor een Belg, maar aan de ingang van het “park” eerder bos, dat gesitueerd was midden een betonnen woonwijk, lag het minkahakubutsukan. Dat is een soort museum met een verzameling van alle soorten huizen van Japanse volkeren, enkele honderden jaren oud. Het was een soort Bokrijk veronderstel ik, hoewel ik daarheen zelf tot mijn schaamte nog nooit geweest ben, maar dit vond ik alvast een kijkje waard. De enkele dingen die ik vastgesteld heb is dat het vroeger echt koud moest geweest zijn in de huizen, (niettegenstaande trekt mijn aircoverwarmingstoestel nu ook op niks en kan het eigenlijk heel goed zijn dat het nu nog altijd even koud is, met de schitterende isolatie hier als toen) paarden waren zodanig belangrijk dat die steevast meewoonden in de huiskamer, wat dan niet zo heel erg verschilt met onze Middeleeuwse toestand, er zijn heel veel toestellen om rijst te bewerken, tofu en miso waren ook toen al een belangrijk ingrediënt in de Japanse keuken. Voor de tenstoonstelling van een Japanse surrealist waren we te laat, maar ik ga waarschijnlijk wel nog eens terug, want het leek me toch een intrigerend en inspirerend staaltje, van de beelden af te lezen. http://www.tokyoartbeat.com/event/2006/F146
De zondag was zo’n luierikdag en dus echt niet het vermelden waard.

Op maandag moest ik naar Shinokubo om mijn interview te doen, om aangeworven te worden. Ik ben sinds lange tijd op zoek naar een arbeito of een job, waar iedere student zich buiten schoolwerk hoofdzakelijk mee bezighoudt. Het leek me een aangenaam bijkomen en een goede taalervaring. Maar dit liep niet van een leien dakje. Als het puntje bij paaltje komt, zijn Japanners helemaal niet zo gesteld op de buitenlander die hier zomaar eens het werk zal komen in orde brengen en denkt dat ze ook maar iets van taal en of cultuur begrijpen. Wat kan ik hen kwalijk nemen, heeft de modale Belg ook maar een andere houding t.o.v. een buitenlander? Wantrouwen is niet alleen hier aanwezig. Na talloze keren afgesnauwd te worden, heb ik hulp gekregen van een paar vriendinnen uit de bijutusubu. Uiteindelijk ben ik bij SenseUp terecht gekomen, een Japanse bedrijf die voor buitenlanders gratis werk gaat zoeken, een soort interimbureau eigenlijk, maar dan gericht op buitenlanders, die voor hen de bedrijfscultuur vertaalt. Toen ik op tijd voor het interview aankwam, bleek ik, hoe kan het ook anders, eerst onderworpen aan anderhalf uur paperassenwerk. Het examen was behoorlijk interessant, maar nogal moeilijk om te volgen. Als je wilt weten waarom, in de 100m² grote kamer, afgescheiden door stoffige blauwe paravents, was er twee maal per uur een soort oefening achter de paravent, dus eigenlijk gewoon vlak naast waar ik dat examen zat te doen. Het doel van de oefening heb ik niet begrepen, maar ik werd gewoon gewaarschuwd dat het even luid kon gaan. Begonnen me er daar wel drie werknemers tegen hun baas te schreeuwen dat ze zouden volhouden in hun werk, en dan schreeuwde hij nog luider terug. Zo gingen ze ongeveer 15 minuten verder, de vrouw en de twee mannen afwisselend. Ik had echt een gevoel alsof ik bij de Hitlerjügend terecht was gekomen. Ik vond het een enorm raar fenomeen, maar ik veronderstel dat het wel een soort oppeppende activiteit zal geweest zijn. Het is heel belangrijk om alert te blijven en telkens heel erg beleefd taalgebruik te hanteren als je constant moet bellen met bedrijven. Ze bleken ook de hele tijd telefoongesprekken na te doen, om hun manier van kandidaten aan te brengen, te oefenen. Een hele rare plaats dus. Maar goed, uiteindelijk kwamen het interview en de uitleg over het bedrijf aan de beurt, wat wel ietsje amusanter was. Aangezien ik maar één keer in de week wil werken, kan het zijn dat het resultaat niet zo veelbelovend is, maar ik kan misschien wat bijkomstig vertaalwerk verrichten als ik een volgend examen slaag. (examens zijn in Japan de enige manier om op plaatsen binnen te geraken…) In elk geval heb ik eerst een working permit nodig voor ik maar ergens binnen geraak. Daarvoor ben ik dan gisteren met de trein helemaal naar Shinagawa geweest. Daar was het immigratiebureau, in een immense en indrukwekkende industriezone. Binnenin oogde het als een vlieghaven, en zo werkte het dan ook. Je kan al raden hoe het ging, als volgt: ik nam mijn nummertje 418, en tot mijn grote blijdschap zaten we nu al aan nummer 342, dus wachtten er zo’n zestig mensen voor mij. Ik was heel blij toen ik twee uren later voor een heel erg vermoeide vrouw mijn papieren mocht afgeven, een kaartje met mijn adres moest invullen, en de min of meer vriendelijke mededeling kreeg dat ik mocht terugkomen om het bewijs af te halen, wanneer dat kaartje met de datum in mijn brievenbus terecht zou komen… Leuk vooruitzicht!