21才

Kindertijd ingeruild voor officiële volwassenheid…
De Japanse post heeft hevig zijn werk gehad met heen en weer lopen met brieven en postpakketjes naar kamer vier op het eerste verdiep in Seijo. En zo ben ik dan dit weekend heelhuids een fikse dame geworden… Het is altijd wat hazukashii (verlegen) om zo in de kijker te staan, maar het is een fijn gevoel om te weten dat iedereen op zijn manier toont dat hij of zij aan je denkt. Ik wil iedereen bedanken die me gelukkig gemaakt heeft. Ondertussen is mijn kamer volgestouwd met leuke kaartjes en de gekste kleine cadeautjes(van gelliewindowstickers en chocoladen adventshuisjes tot de laatste nieuwe jamiroquaicd en een kniedekentje, te veel om op te noemen), lekkere snoepjes en een hele hoop prachtige herinneringen.
Vorige week had ik dan toch ook weer een pak nieuwe ervaringen. Op donderdagavond was er door de mensen van de kokusaikouryuushitsu of het kantoor van internationale uitwisseling van Seijo Universiteit een “party” georganiseerd. Ik had er niet bijzonder veel verwacht en na aangekomen te zijn, vreesde ik nog steeds bij aanblik van een veel te groot buffet voor veel te weinig mensen. De aanwezigen waren de drie mensen van het kantoor (Usukusan , Kubosan en een nieuw heel lief Japans meisje, waarvan ik toevallig de naam vergeten ben) buitenlandse doctoraatsstudenten vooral uit China en Vietnam, enkele professoren die op een of andere manier ook met uitwisselingsprojecten te maken hadden, Seijostudenten die vorig jaar op uitwisseling waren geweest, Seijostudenten die volgend jaar hopen te gaan en ons geviertjes. Een interessante bende die na een toast en een lange speech zich te goed deed aan het overheerlijke buffet. Jammergenoeg volgde nog een ellendige ronde met Jikoushoukai of jezelf voorstellen, die maar liefst 42 minuten duurde, omdat iedereen minimum twee bladzijden uit zijn dagboek leek te vertellen in overdonderend vlot Japans. Het mijne verliep dan ook eerder in verkorte versie, onder bevende stem met het enige keigo (beleefd taalgebruik) die ik er kon uitkermen, afgesloten in de kortste futsuutai (gewoon taalgebruik) die je je maar kunt inbeelden en zowat een vierde korter als de rest van de bende. Ik was dan ook bijzonder gelukkig als die tergende 16 seconden voorbij waren! Zo ook Jen en Stijn... Na twee uren van kennismaking was de Tajimasama, de directeur van het internationale uitwisselingscomité van Seijo Universiteit zodanig in de stemming dat hij kost wat kost naar de karaoke wilde... Toen bleek dat de meeste studenten niet zo enthousiast waren, begon ik echt medelijden met hem te krijgen. Ik geloofde dat hij het echt graag wilde, dus ik ging hem voorzichtig zeggen dat ik en ook Jen wel graag met hem meewilden. Hij was nog gelukkiger als een kind dat een ballon krijgt en van zodra ik ook de rest van de studenten overtuigd kreeg de hoge pieten (Tajimasama en Usukusan) te vergezellen, waren we met z'n allen (een vijftiental studentjes) onderweg naar de karaokekan van Seijo. Ongelooflijk maar waar, de twee hebben trouwens uit volle borst gezongen en met ijskoude rode Chablis (mmmm :s) getrakteerd. Ik moet eerlijk toegeven dat dit de eerste keer was dat ik zoiets meegemaakt heb! Maar het was een gekke avond en een heerlijk gevoel.

Na een aartsmoeilijke Japanse les de volgende dag begaf ons viertal zich richting Yokohama om naar een tentoonstelling te gaan over de Fujisan. (de enige vulkaan in Japan) Het was de moeite waard, maar ik moet zeggen dat ik blij was dat de vriendelijke vrijwilligster die ongevraagd de hele rondleiding voor ons vier kwam gidsen bijzonder welkom was, anders zou ik er echt heel weinig aan gehad hebben. Ergens is de kriebel er wel om volgende zomer de berg van naderbij te gaan bekijken… De stad Yokohama zelf was ook een leuke ontdekking, in het bijzonder met alle kerstverlichting die inmiddels overal begint te branden.

De zaterdag was een studiedag om ’s avonds met een tevreden gevoel het feesten in te zetten. Ik had 16 mensen uitgenodigd om in Shibuya in een izakaya enkele glazen te drinken en hapjes te eten. Ik was erg verwonderd bij de aanblik van het internationale gezelschap dat ik op de voorbije twee maanden heb leren kennen en was blij dat iedereen zich bleek te amuseren. Zelf heb ik van elke minuut genoten en gedanst tot de eerste trein ons terug naar Seijo bracht. De volgende dag had Jen me een speciaal cadeau voorzien. Ik had het eigenlijk zelf mogen uitkiezen en had na lang twijfelen tussen Kabuki of Noh, dan toch voor een Nohvoorstelling gekozen, omdat dit echt de basis is van alle Japanse theatervormen.( http://nl.wikipedia.org/wiki/Noh ) Ik had de vorm en opstelling een beetje voorbereid, omdat ik weet dat dit heel moeilijk te begrijpen is. Maar de inhoud van het stuk had ik niet nagelezen en daar heb ik dan ook geen jota van begrepen. Het was geruststellend om te weten dat 90% van de zaal evenveel van de voorstelling verstond. (de andere 10% heeft een bijhorend boekje met het script en enkele tekeningetjes, die dit thuis volledig voorbereiden) Als je vraagt waarom, is het omdat Noh een dramavorm is in het Oud Japans, net zoals je naar een Middel-Nederlands of Latijns stuk zou gaan kijken, waar heel weinig mensen vandaag nog iets van begrijpen. Het uit zich in gezang en word afgewisseld door Kyogen, net zoals de Klucht bij ons de afwisseling was van drama in de Middeleeuwen. Kyogen vertoont zich dan ook in beter te begrijpen Japans, maar de grap ontging mij toch. (gelukkig is het ons achteraf uitgelegd door onze trouwe metgezel Kenji) Het drie uur durende geheel heeft me desondanks toch gegrepen en een notie gegeven van een hoge culture waarde die nog niet aan de orde van de dag is... Het bleef zich bij mij toch vooral bij enorme verwondering voor de prachtige kimono’s van de mannen, hun muzikale talent, de sterke concentratie en het uithoudingsvermogen bij de seiza (de japanse zitwijze, die ik welgeteld 3 minuten volhoud om dan het gevoel te hebben dat mijn benen afgestorven zijn wegens het afsluiten van de bloedtoevoer…)

Eclatant… 素晴らしい。。。