De zevende dag

Mijn computer heeft rare kuren. Het is vandaag een echte zondag en alles is blij te kunnen rusten. Toen ik vanmiddag mijn rijstkoker voor de eerste maal uitprobeerde, bleken 15 minuten later mijn microgolf, mijn frigo en ook mijn warm water het afweten. Uiteindelijk viel mijn Yen dat de electriciteit was uitgevallen. Als handige harry wist ik dat alles wat hiermee te maken heeft zich buiten bevindt, maar voor de zekerheid vroeg ik toch hulp aan mijn lieve buur Jen. Zij zag er echter nog minder klaar in, dus besloot ik Kubosan maar op te bellen. Die wou onmiddellijk afkomen, maar dat vond ik wat overdreven. De plongkast bleek binnen in de inkom te hangen, wat als je een beetje nadenkt eigenlijk heel logisch is. Een kleine klik op de schakelaar en alles begon weer te draaien… Kubosan raadde me wel aan, als ik de volgende keer beslis rijst te koken, ik beter de microgolf, frigo, tv etc afleg en de stekker uittrek. Leve Japan! Vandaag is dan toch een rustdag om op adem te komen van de afgelopen week…

Sedert vorige week zondag ben ik in de weer met de al dan niet ergelijke voorbereidingen voor het bunkasai of cultureel festival van Seijo Universiteit. Het drukken van de overalls, plakken en spuiten van het piepschuim en tenslotte het ombouwen van een klaslokaal in een witte kamer. Wouter (een Leuvense student die hier twee jaar geleden vertoefde) had me reeds gewaarschuwd dat ik kennis zou maken met het Japanse talent voor organisatie. Daar kan ik alleen volmondig mee instemmen. Soms moet je gewoon zwijgen en blij zijn dat in België alles vlotter en sneller verloopt en weggaan als je merkt dat je al anderhalf uur op werk staat te wachten, dat je eigenlijk nooit zult krijgen. Desalniettemin is het een wijselijk tijdsverdrijf om veel nieuwe vrienden te maken en handige woorden bij te leren. Het resultaat mocht er dan ook best wezen en vele bezoekers waren terecht vol bewondering over de tentoongestelde kunstwerken die ieder apart had gefabriceerd. Naast onze kamer waren veel clubs aanwezig met lekkere eet-en drankstandjes. Ook de lagere en de middelbare school van Seijo hadden een origineel aanbod, met daarnaast leuk amusement. Naast de voedselrariteiten kon je jezelf verrijken met raibu of muziekoptredens van hardere muziek of keion, rustigere muziek. Er waren ook shows van dans, kendou, zelfgemaakte filmvoorstellingen, radiocompilaties etc… Twee dagen vol amusement. Dit hebben we vrijdagavond afgesloten met een nomikai of drinkgelegenheid in het nabijgelegen knusse stadje Shimokitazawa. Hoewel het overweldigende Japanse gezelschap van de Kunstclub me echt kon bekoren, heb ik het als enige Westerling reeds om 23u laten afweten. Door de vermoeienis van het taalbad konden mijn hersenen de inhoud van de onafgebroken gesprekken niet meer onderscheiden. De volgende ochtend hebben we alles flink opgeruimd.

Zaterdagnamiddag was er opnieuw een matsuri in Asakusa. Mijn derde Matsuri deed me beseffen dat het telkens compleet anders is. De manier waarop en de reden waarom mensen bidden. Dit festival heette tori no ichi (http://www.torinoichi.jp/ ). We werden rondgeleid door Masato’s vader, die jaarlijks om het geluk en de voorspoed van zijn firma te bestendigen de mascotte gaat vervangen en het bijpassende ritueel onderneemt. Masato wist ons te vertellen dat dit festival zelfs onder Japanners niet echt gekend is. Een unieke ervaring dus. Je begaat een weg naar de jinja of schrijn waar je een 5 yen muntstuk of GOEN waarvan de betekenis op geluk slaat, werpt en bidt naar de otorisama. Ondertussen kan je de vele standjes bewonderen waar de mascottes verkocht worden. Masato’s ouders gaan jaarlijks naar dezelfde plaats, waar ze de oude mascotte teruggeven en voor de nieuwe, vooraf bestelde mascotte inruilen. Die wordt eerst ingewijd: we klappen een lied in een kring voorgezongen door de man en de vrouw van de winkel. Vervolgens krijgen we shochu of Japanse whisky en Japanse nabe, een soort heerlijke soep met gezonde “vullingen”. Deze traditionele inwijding was zo aandoenlijk dat wij als Westelingen ook onze plicht vervuld hebben en heel wat foto’s hebben genomen. Toen we weggingen hebben we een omamori of talisman gekregen om ons te behoeden op onze weg. Hierna hebben we een lange wandeltocht ondernomen doorheen de oude gezellige straatjes van Asakusa, gevuld met Yatai of eetstandjes en traditionele winkels. Als afsluiter hebben de ouders van Masato ons getrakteerd op een overheerlijke tendon, een tempura van Ebi of langoustines. De Japanse traditie is echt niet over te doen!

Verder ben ik eerder deze week ook het hedendaagse Japanse design, gecreeërd door universiteitsstudenten, gaan bekijken op aanraden van een doctoraatsstudent Andreas (http://www.tokioartbeat.com/ ) die ik eerder deze week mocht ontmoeten. Het thema van Tokio’s Design Week was “liefde” waar heel origineel rond gewerkt was. Het valt moeilijk te beschrijven wat er allemaal te beleven en te zien viel.

Desalniettemin is een ding zeker: de creativiteit van de Japanse geest is nog steeds aanwezig.