Een Japanse week die vliegt voorbij. Maar de dagen wennen, hoewel er enorm veel vakantie lijkt te zijn. Volgende week is er Bunkasai, een soort festival van de school met allerlei activiteiten zoals raibu of concerten, dansoptredens en winkeltjes met japans eten zoals Yakiudon, Takoyaki en anko georganiseerd door de verschillende clubs. De bijutsuclub of kunstclub is nu volop aan het voorbereiden en zal ook een winkeltje hebben waar ze de zelfgemaakte voorwerpen verkopen. Vorige week heb ik mijn halskettinkje afgemaakt, maar ik weet niet of het goed gelukt is. Het is wel een manier om interessante mensen te leren kennen die elk voor zich echt bijzondere dingen kunnen maken. Ik denk ook dat mijn hoofdactiveit volgende week de voorbereidingen van dat festival zullen zijn aangezien de lessen vanaf woensdag terug wegvallen. Tot hiertoe heb ik ook niet veel kunnen helpen omdat mijn week elke avond mooi gevuld was.
Ondertussen leren we meer Japanners kennen die ons de dingen tonen en leren die belangrijk zijn in Japan. En dat lijkt hier dan toch wel "eten maken" te zijn. Deze week bijvoorbeeld hebben we in de Japanse les één uur aan een stuk in een Japans kookboek zitten bladeren. Enkel dat. Ik vind het soms ook vreemd dat een van de eerste vragen die je krijgt als je iemand ontmoet, is "maak je zelf je eten?". Dan vind ik het soms vervelend om nee te antwoorden, omdat dat lijkt alsof je lui bent. Dat is echter niet het probleem vind ik, het is meer dat je het alleen moet bereiden en opeten, met meerdere is het altijd leuker. Daarenboven heb je altijd het gemak van het uit eten gaan, je hoeft je hoofd niet te breken over de namen van de ingrediënten of de bereidingswijze. Daarbij is uit eten hier bijzonder goedkoop. Gisterenmiddag zijn we naar een kantenzushi geweest in Shibuya die Miki ons aanraadde. Bij kantenzushi schuif je aan rond een grote toog en de sushi schuiven voorbij. Je neemt dan wat je wilt, maar je moet minimum zeven bordjes eten en dat in een half uur. Wel dat zijn dus 14 sushi's, dus ik was behoorlijk voldaan! Maar als je berekent dat je voor deze hoeveelheid slechts 5 euro betaalt, ben ik allerminst ontevreden. :-p Hoedanook hebben we ons deze week weer aan het bereiden van een maaltijd gewaagd. Deze keer waren ons wel twee hartelijke meisjes Sayomi en Ryuka tot hulp, om niet te zeggen dat zij de sensei waren en wij deden wat ze zeiden. Maar het resultaat van twee uren lang kokkerelen, mocht best gezien worden! De basis van een Japanse maaltijd is rijst, misosoep en dan een stuk vlees of vis. Daarbij kan je nog groenten eten of tsukemono een soort pickelsachtige, zurige bijschotel. We hebben dan ook alles zoals het hoort bereid en enorm veel Japanse kooktermen bijgeleerd, zoals de verschillende ingrediënten, ontelbare specerijen en de snijwijzes. (tofu word bijvoorbeeld op de handen gesneden, of de overlangse snijwijze, of heel dun etc...) Katsudon (een soort gepaneerd varkensvlees) met sla en tomaten, rijst. Daarnaast de misosoep met tofu en als kers op de taart de nasu of aubergine bereid met gehakt rundsvlees en prei, look, gember en soya, maabonasu geheten. Aan het dessert, peercrumble (Sayomi was vorig jaar ryuugakusei in Engeland...) zijn we niet meer begonnen, daar we nog een lange treinweg terug naar Tokio voor de boeg hadden.

Tot zover mijn culinaire gedeelte, dat hoe langer hoe belangrijker lijkt te worden. Ik heb donderdag ook de lange rit richting yuurakucho ondernomen voor een nieuwe uitdaging: het Takurazukatheater. Samen met het 95% vrouwelijke publiek, hebben we ademloos twee uur lang de schitterende musical bekeken. Hierna kwam er een korte pauze (en een helse wachtrij aan het toilet, wat echt een eigenaardigheid is in Japan, wat doen die vrouwen daar allemaal zo lang?? ) en begon een compleet ander gedeelte, Review geheten, dat dan ook over een compleet ander onderwerp handelde: Dandyism. Mijn professor heeft me in de pauze wat uitleg gegeven, maar ik weet niet of hij begreep hoe overdonderd ik was. Ik kan niet echt omschrijven waarom; maar het was ongewoon en zo'n nieuwe ervaring. Alles schittert, je dwarrelt als het ware door een wereld waar alles mooi klinkt met een overweldigende vrouwelijke overheersing. Het spijt me dat mijn uitleg alles behalve wat die avond bracht, benadert. Een ding is zeker: het is een eigenaardigheid van dit land. Ik hoop er enige diepgang in te vinden, hoewel de professor denkt dat het erg moeilijk is, lijkt het me het overwegen waard.