op een ochtend in japan

lieve mensen wat een vreemde dag. De voorbije dagen gingen weer snel voorbij. Huiswerk proppen tussen de afspraken door. Donderdagavond had ik met tine afgesproken in Shinjuku om een ontspannende bijpraatavond in te lassen. De reuzehonger werd gestild met fantastische tempura van verse vis en groenten (sintjacobsvruchten, ika, komkommer, kabocha, ebi, etc...). De lekkernijen werden voor onze neus geprepareerd, daar we aangeschoven waren aan een lange toog. (we waren op dit traditioneel etablissement gestoten toen ik het lumineuze idee had twee japanners die over tempura spraken te achtervolgen ) Tegen dat ik mijn huiswerk die avond af had en de slaap mij goed en wel gevangen had, was het een veel te vroege ochtend om weer naar de les te gaan. Die viel dan al bij al wel nog mee (in vergelijking met de vorige dag waar we een hele voormiddag de grammaticale dialoogjes uit de cursus van sakurai hebben gemaakt, niet zo bijster verhelderend, aangezien ik die voor het examen toen rats van buiten kon.)
`s Avonds had ik beloofd Jen mee te vergezellen met haar vrienden van Sheffield Universiteit. Een hoopje vreemde studentjes die ook aan de passie Japan te beurt gevallen zijn. De avond maakte de tongen los en het werd betrekkelijk gezellig. Okonomiyake (een soort japanse omelet met groenten en vis) bereiden op een plaat tussen je in. Engelse mensen blijken ook betrekkelijk nationalistisch te zijn, en we sloten de avond af in een English Pub... Het zat er vol met Gaijin of buitenlanders en ik had meteen al zin om het cafe te verlaten. Wie kwam er daar tot onze grote verrassing binnen? Alex, gevolgd door Julien en ze hadden nog een andere vriend bij, Axel geheten. Nadat we bekomen waren van die suprise besloot ik me wat meer bij het Franse gezelschap te voegen, als schakel met de Engelse tafel. Het begin viel heel goed mee, hoewel Axel, Alex en Julien (de andere ryuugakusei van Seijo) totaal verschillende types zijn die elkaar kennen van Strasbourg. Maar naarmate het bier begon te vloeien werd onze Axel onvriendelijker tot de spanning ten stop steeg. Alex had besloten van de alcohol te blijven om zijn vrienden later naar huis te kunnen begeleiden op de trein. Toen Jen`s vrienden ervandoor gingen, bleef ons vijftal nog achter. Die Axel bleek over ieder land een stereotiep beeld te hebben en was heel agressief in zijn politieke manier van praten. De ergernis steeg ten top toen hij vrouwen begon af te breken en ik besloot ervandoor te gaan. (hij had midden een frans gesprek met Julien grofweg geblafd in het Engels tegen Jen dat ze moest stoppen met zo te glimlachen... Ik had de slappe lach om dat ik zo geshockeerd was dat iemand dit zo onbewust kon zeggen) Hoewel hij heel goed wist dat ik Frans begreep bleef hij Jen en mij maar afbreken terwijl ik alles hoorde. Op de weg terug nam Alex het wijze besluit niet met ons mee te lopen naar het station en een andere ingang te nemen. De hele avond leek zo onJapans. Geef mij dan maar de eeuwige oppervlakkige vriendelijkheid van de Japanners, die dan misschien niet altijd erg gemeend is, maar je hoeft je hoofd tenminste niet te breken over een of andere bijbedoeling. Gewone vriendelijkheid doet de samenleving toch zoveel vlotter verlopen. De laatste trein zat terug proppensvol en Jen zat heel oncomfortabel door een zatte Salaryman die dreigde op haar schoot te vallen. We zijn snel naar huis gewandeld en mijn beentjes waren heel erg blij te mogen rusten. Na die ergerlijke Europese avond, had mijn Japanse omgeving terug rust gebracht.
Dacht ik... om 6.36 werd ik plotseling wakker geschud. Ik was heel erg moe, maar ik was zeker dat ik het niet droomde. Mijn bed bewoog, mijn stoel, mijn bureau, heel het huis bewoog en schudde de slapenden doorheen. De hele aarde schudde een tijd lang. Man was me dat een vreemd gevoel zeg.
Enkele uren later bleef niets meer van die vreemde ochtend over en dit zaaide twijfel in mijn verwarde hoofd. Maar toen ik daarstraks Jen ontmoette en er haar over vroeg, bleken de aardschokken toch geen droom geweest te zijn.

Vandaag is wederom een drukke dag. Deze morgen heb ik een erg interessante les bijgewoond van Takarazuka Theater en ik heb me meteen een ticket gekocht om een voorstelling bij te wonen later deze maand. Ik wil me erin verdiepen en hoop dat ik iets leuks vast heb. De prof is een heel fijn mannetje met bruinrood gekleurd haar, een roze hemd en gele das en een veel te groot beige kostuum. Straks gaan we met de Rikkyousaakuru naar een matsuri (festival van de Shintogodsdienst, waar de mannen mikoshischrijnen dragen) in Saitama prefectuur. Ook morgen zal vast een druk verloop hebben, maar god schept de dag en de lepel de soep.