台風

hai,

waar we allen al lang lagen op te wachten: de typhoon. Ik werd al zenuwachtig bij de gedachte. Ik denk dat ik eens teveel naar "a perfect storm" heb gekeken [wat ik echt geen goeie film vond en dan toch nog 3 keer gezien heb]. Deze morgen heb ik de lieve Sakaesensei gevraagd hoe dat nu eigenlijk zat met die regen en die wind. Ze antwoordde me met haar eeuwige lieve gegiechel
"tabun taifuun desu nee..." waarschijnlijk is het de tyfoon... Nice. Ik vroeg dan onmiddellijk of het gevaarlijk was natuurlijk. Dat vond ze zowaar nog grappiger, hoewel dit mij een heel erg normale vraag leek. Ze tekende vluchtig een kaartje op het bord van japan en toonde dat we nu invloed ondergaan van de tyfoon die woedt ten zuiden van Japan ( in de Pacifische Oceaan) en die over het gedeelte van Honshuu zal trekken. Ik hoop dat Caroline, die inmiddels in Osaka Gaidai is aangekomen, op haar berg blijft plakken.
Maar behalve de onophoudelijke regen en de windvlagen is dat dus inderdaad geen opmerkelijk avontuur, alleen uiterst vervelend en fris.

Deze week zijn er ook weinig avonturen gebeurd. Er zijn behoorlijk veel snipperdagen, zoals er dinsdag en woensdag twee waren en komende maandag blijkbaar ook. Als ze ons dat nu eens op voorhand hadden laten weten, kon ik een trip gepland hebben.. Ach ja, ik heb wel al wat plannen voor het weekend. In zo`n bruisende stad valt immers altijd iets te beleven.

Maandagavond zijn de vier buitenlandse studenten gaan eten in de izakaya Doma Doma, niet ver van het station met de mensen van de Engelse Club. Een jolige bende, beetje kinderachtig soms, maar er valt wel fun mee te beleven. Misschien gaan we dan volgende week ook naar Disneyland. Dat zou eventueel wel leuk kunnen worden.

Aangezien ik het dinsdag meer dan gehad had met de vochtige voeten van vijf dagen ver, besloot ik kost wat kost schoenen te vinden. Ik nam de trein richting Harajuku. Met mijn zelfgetekend kaartje, kwam ik letterlijk veel verder dan ik dacht. De winkel waar ik moest zijn lag eigenlijk vlak voor het station, maar zo had ik dan ook es omotesando bezocht :^ Omotesando is te vergelijken met de Champs-Elisees, maar dan in Tokio. http://en.wikipedia.org/wiki/Omotesando De winkels van Chanel en Dior waren oogverblindende witglazen boxen. Als ik ooit de lotto win, ga ik daar toch misschien wel een tailleur kopen om te solliciteren. (het staat me meer en meer voor ogen dat mensen van mijn leeftijd werk moeten zoeken, hier in Japan zou het voor mij de hoogste tijd zijn om te beslissen waar ik volgend jaar moet werken. Vandaar dat zo weinig mensen een jaar in het buitenland willen studeren als ze van plan zijn in Japan te werken. Als je een jaar "gemist" hebt, dus als je geboortejaar vroeger is dan dat van je medesollicitanten heb je op voorhand al minder kans. Strenge boel dus hier, ik prefereer Europa dan toch wel om werk te vinden. )
Harajuku dus. Op de dool tussen alle veel te dure winkels, kwam ik tenslotte in Harajuku Street, waar de Shoe Bar ( de winkel waar ik mijn gedachten op gezet had) me voor een zoveelste keer in de steek liet, ben ik dan de eerstvolgende extravagante winkel binnengestapt en me een schitterend paar laarsjes gekocht (voor 1/4 van de prijs van de schoenen die ik oorspronkelijk wou). Hoe verder ik de straat doorliep, hoe gelukkiger ik werd. Het leek wel of Harajuku voor mij gemaakt was! (ook veel te veel kureepu`s, soort fijne pannenkoeken met vulling naar keuze, maar ik heb weerstaan) Goed, vervolgens nam ik de trein richting Shinjuku, waar ik met Jen afgesproken had om naar Akihabara te gaan en haar een laptop te kopen. Na een veel te ingewikkelde mislopen afspraak en vertraging van een anderhalf uur, vonden we elkaar terug op het 13de perron. Ik had echt geen idee dat het station van Shinjuku zo een grote Westelijke ingang had ;)

De woensdag ben ik weer het luxevarken gaan uithangen in het zwembad en `s namiddags alsnog een les meegevolgd over suibokuga (schilderkunst met water en inkt) . De avond bracht regen en heerlijke Japanse groene thee-snoepjes als troost.

Gisteren ben ik als naieveling nog een uitdaging aangegaan: naar de tsutaya om een video te huren. Eerst en vooral moet je wederom de hele papierrompslomp doorspartelen, om vervolgens in de rij te wachten en nog een heleboel meer in te vullen met een van die mannetjes die veel te veel babbelen. Daarna moet je al je fouten nog es aanvullen. (ik kon maar niet begrijpen waarom ze per se een vast telefoonnummer moesten hebben en het telefoonnummer van de univ, en waarom mijn keitai/gsm niet volstond! ) Vervolgens herhalen ze nog eens alles stap voor stap wat er in dat contract staat, je krijgt verder nog uitleg wat je met die fantastische lidkaart allemaal kunt doen, hoe de regels van de videotheek in elkaar zitten (ik heb hem vriendelijk gezegd dat ik japans kon lezen en dat wel zelf zou overlopen) en hoe lang en aan welke prijs je ze kunt huren (dit hing allemaal boven zijn hoofd natuurlijk, maar het was uiterst attent dat hij het me allemaal briefte) Tenslotte mocht ik betalen en kreeg ik de films in een waterdicht daarvoor voorzien opbergtasje. Dat allemaal voor twee dvd`s...
You`ve got to love it, Japan..