Japan

Hey iedereen、

Na een enorm enerverende dag kunnen we eindelijk op het internet. Ik zou nu graag eventjes rust en stilte hebben rond mijn hoofd om de afgelopen dagen op een rijtje te zetten. Maar aangezien de lieve vrouw, die ons de voorbije dagen hielp om alle administratieve zaken in orde te brengen, geen 5 minuten haar mond houdt, zal ik nog even op mijn tanden bijten... Ik heb toch ervaren dat de reputatie van het hypermoderne Japan niet altijd klopt. Alles moet gebeuren via allerhande verschillende papieren formulieren die je moet overhandigen van persoon tot persoon. Ik vind het onpersoonlijke online regelen van zaken dan toch net iets sneller en handiger. Daarenboven heerst er heel wat verwarring als je een vraag probeert te stellen, worden ze heel erg zenuwachtig en lacherig en krijg je allesbehalve een klare en duidelijke uitleg. Bij gevolg moet nog wel veel geregeld worden, [gsm, bank, verzekering...] niet alles loopt van een leien dakje. Ik moet toegeven dat ik verlang tot ik gesettled zal zijn en me enkel kan focussen op Japanners ontmoeten...

Maar dat administratie en geduld niet mijn sterkste kant zijn, is nu ook geen nieuwtje meer...
Gedurende de vlucht naar Japan heb ik weer voor de nodige stress en entertainment gezorgd onder ons trio [David Morival, Stijn Lambrecht en ik]... Alles was goed geregeld, online ingecheckt, voorbeeldig afscheid, prachtige vlucht naar Londen, 65 minuten connectietijd: geen probleem! Dan ben je nog niet met british airways op reis geweest sedert te veiligheid verstrengd is. Bij het overstappen blijkt dat ik enkel 1 stuk handbage mag bijhebben en ik bijgevolg mijn laptoptas bij de DEPARTURES terug moet gaan inchecken. Dit lijkt op zich geen probleem, maar je moet weten dat we ondertussen al 20 minuten gewacht hebben om dit te horen te krijgen en ons nog naar de uiterste terminal moesten begeven om dat ene valiesje in de andere ruimte van het vliegtuig te krijgen. Op zich absurd natuurlijk, maar we riskeren niet dat ik een gasbom laat ontploffen, dus rept het trio zich richting vertrekhal. Op de terugkeer naar de gates weerstaan we niet minder dan 4 veiligheidschecks op kousen en komen natuurlijk volkomen te laat aan de gates die al 20 minuten gesloten zouden moeten zijn. Nu blijkt dat deze vertraging bij menig ander passagier gebeurd was en we daarenboven nog anderhalf uur vertraging hadden op het vliegtuig om te mogen vertrekken. Maar verder was het zalig vertoeven in de wolken...

Eens in Narita aangekomen belden we het personeel van Seijo op, namen we anderhalf uur de limousinebus richting Tokio [waar ik ontelbare keren in slaap viel] en daarna de trein richting Seijo Gakuenmae. Van het gezeul met zware bagage werden we gelukkig gespaard, aangezien we aangeraden werden alles te laten opsturen [kost ongeveer 1690yen]. Seijo is zoals je kunt zien op de foto`s een chiquere buurt waar mercedes en porsche schering en inslag zijn. Het is wel aangenaam om　te vertoeven, rust en groen, de universiteit op 5 minuten te voet en het station op 10 minuten te voet. Vrijdagavond nadat een veel te mager mensje mijn veel te zware valies de trap naar kamer nr. 4 op zeulde, kon ik me eindelijk een beetje thuis beginnen voelen... Na 8 uren vooruitgesmeten in de toekomst is het Japanavontuur begonnen en alle zekerheden uiteindelijk voor onzekerheden ingeruild.

De eerste dagen waren eerder een dromerig ontdekken van deze stad met al zijn verschillende wijken. Na een eerste avond izakaya met oude bekende zielen [phillippe en miki, sven, david] en nog wat nieuwe mensen [maki, yuko, Jennifer mijn Engelse buurmeisje] en karaoke had ik meteen weer de Japanse smaak te pakken. Ik sliep een gat door de zaterdag en rushte me richting Akihabara waar ik had afgesproken met vrienden om een digitale camera te kopen. Akihabara is het 電気district [denki zijn electrische toestellen] waar je heel veel geeks ziet en nog meer vreemde winkels. Je kan er vooral alles vinden en de prijzen vergelijken. Ik heb een heel degelijk nieuw toestel gevonden [olympus myuu710, die ik bovendien nu vaak op tv zie en in metro`s :)] waar ik de resultaten van online zal zetten. Die avond nodigden Miki en Phillippe mij mee uit op hun nieuw apartement, een mooie washitsu [Japanse kamer] waar Miki`s mama en haar zus Maki voor ons Nabe zouden koken. Het is een soort stoofpot met sla, soep, soya en vlees. Heel erg lekker. Later warmden ze het nog eens op met udon zodat we een voldaan gevoel zouden hebben. Het was een erg aangename avond en vooral de prachtige uitleg van Miki`s mama over het landelijke Matsumoto waar David later naar zou vertrekken was subliem. Ik denk dat mensen van de Stad en mensen van het Platteland niet de beste vriendjes zijn... Toch zal het mij niet weerhouden eens een skiritje te gaan maken in de bergen van Nagano. [ schijnt volgens Kawabatasensei heel goedkoop te zijn voor een dag 2000yen en er rijden dagelijks bussen heen en terug.]

Op zondag kreeg ik de kans om met Jen en haar Engelse vrienden John en Jef mee te gaan met de Rikkyo-saakuru [de kring van Rikkyou universiteit] om enkele bezienswaardigheden te bezoeken. We bezochten het Edo-Tokyo museum, waar Tokyo sinds de 18de eeuw geillustreerd wordt. [toen heette Tokio Edo]. Het was erg interessant, maar de jetlag sloeg jammergenoeg toe. De wandeling langs de grote Sumidagawa-rivier [grootste rivier doorheen Tokyo] was erg verfrissend. De ontelbare tentjes van de daklozen langs de oever waren wel eerder een aandoenlijk zicht, maar dan ook heel typisch Japans waar ieder zijn eigen plaatsje heeft en netjes weggestopt zit. Enkels als het de jaarlijkse Hanabitaikai [vuurwerk] is in Juli moeten ze verdwijnen. Ondertussen waren we in Asakusa aangekomen, een wijk met tempels en schrijnen. Hoewel ik het deja-vue effect had, was het toch uniek om tussen in de wolkenkrabbers zo`n heilige plaats te aanschouwen.

Maandag was de eerste schooldag... Als vier enige buitenlandse studenten val je nogal op natuurlijk, maar daar merkten we aanvankelijk nog niets van. We krijgen een stevig lessenpakket van 12 uren Japans per week [geen les op woensdag] en daarna nog twee keuzevakken meevolgen met Japanners. Ik koos voor Japanse kunst, toegespits op e-makimono en suibokuga en een beginnerscursus van Koreaans, weliswaar het tweede deel. Of ik dit zal kunnen meevolgen in het Japans weet ik niet, maar dat zal ik morgen graag uitproberen. Het zal me hopelijks wat meer Japans bijbrengen dan de taallessen, want die zijn voorlopig wel op laag niveau... Ik hoop dan ook vlug wat Japanse mensen uit de universiteit te ontmoeten. Zoals ik reeds zei, merkten we pas later de rariteit van onze aanwezigheid toen we in de shokudou [eetzaal] aankwamen als enige vier blanken tussen een massa trendy Japanse studenten... Hoedanook heb ik mijn kareeraisu [curry en rijst en vlees en ei] verorberd en me er echt niet aan gestoord. Vandaag trad er zelfs al gewenning op. :-)
In de namiddagen kwam tot nu toe dus telkens het slopende administratieve werk aan de beurt, waar ik het nu niet meer over hoef te hebben. Mijn plannen in de nabije toekomst zijn vooral een plaats vinden voor alles: studie, de Japanse gemeenschap en hoe ik daar in pas...

Maar zoals ik het al eerder hoorde kan ik enkel beamen dat het goed voelt om hier te zijn...